غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ١٦٠

344 [ كه مىرود كه پيامم به شهرِ يار رساند ]

به فرهاد ار رسد پيغام شيرين * ز شادى جان شيرين برفشاند

اگر دهقان چنان سروى بيابد * بجاى چشمه بر چشمش نشاند

سرشكم مىدود بر چهرهء زرد * تو پندارى كه خونش مىدواند

نمىبينم كسى جز ديدهء تر * كه آبى بر لب خشكم چكاند

به جامى باده دستم گير ساقى * كه يك ساعت ز خويشم وارهاند

صبا گر بگذرى روزى به كويش * بگو خواجو سلامت مىرساند

حديث جان بجز جانان نداند * كه جز جانان كسى در جان نداند

مرا با درد خود بگذار و بگذر * كه كس درد مرا درمان نداند

روا باشد كه دور از حضرت شاه * بميرد بنده و سلطان نداند

اگر بلبل برون آيد ز بستان * ز سرمستى ره بستان نداند

ز رخ دور افكن آن زلف سيه را * كه هندو قدر تركستان نداند

بگردان ساغر و پيمانه در ده * كه آن پيمان‌شكن پيمان نداند

مى صافى به صوفى ده كه هشيار * حديث عشرت مستان نداند

دلا در راه حسرت منزلى هست * كه هركس ره نرفتست آن نداند

بگو خواجو بدانا قصهء عشق * كه كافر معنى ايمان نداند

كه مىرود كه پيامم به شهرِ يار رساند * حديث بندهء مخلص به شهريار رساند

درود ديدهء گوهر نثار لعل فشانم * بدان عقيق گهرپوش آبدار رساند

دعا و خدمت مىخوارگان بوقت صبوحى * بدان دو نرگس ميگون پرخمار رساند

ز راه لطف بجز باد نوبهار كه باشد * كه حال بلبل بيدل به نوبهار رساند

اگر به نامه غم روزگار باز نمايم * كسى كه نامه رساند به روزگار رساند

هوا گرفتم و جان را بدست آه سپردم * ببوى آنكه چو بادش بدان ديار رساند

تنم ز ضعف چنان شد كه بادش ار بربايد * به يك‌نفس به سر كوى آن نگار رساند

ولى به منزل ياران نسيم باد بهاران * گمان مبر كه ز خاكم بجز غبار رساند