غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ١٥٨

339 [ عيد آمد و آن ماه دل‌افروز نيامد ]

خاكسارى كه شد آب رخش از گريه برود * همچو آتش شد و چون باد سحر بازآمد

مدتى گر به ضرورت ز نظر غايب گشت * مفكنيدش ز نظر چون به نظر بازآمد

هركه او را قدمى بود چو خواجو را ديد * گفت كان يار قدم دار دگر بازآمد

بنگر اى شمع كه پروانه دگر بازآمد * از پى دل بشد و سوخته‌پر باز آمد

گرچه سر تا قدم از آتش غم سوخته بود * رفت و صد باره از آن سوخته‌تر بازآمد

هركه بيند من بىبرگ و نوا را گويد * يا رب اين خسته‌جگر كى ز سفر بازآمد

سر تسليم چو بر خط عبوديت داشت * چون قلم رفت به هر سوى و بسر باز آمد

عجب آن نيست كه شد با لب خشك از بر دوست * عجب اينست كه با ديدهء تر بازآمد

هركه را بىخبر افتاد ز پيمانهء عشق * تو مپندار كه ديگر بخبر بازآمد

اى گل از پرده برون آى كه مرغ سحرى * همره قافلهء باد سحر بازآمد

عيب خسرو مكن اى مدعى و تلخ مگوى * گر ز شور لب شيرين ز شكر بازآمد

آنكه مرغ دلش از حسرت گل پر مىزد * همچو بلبل ز چمن رفت و دگر بازآمد

گر به تيغش بزنى باز نيايد ز نظر * هركه چون مردمك ديده نظر بازآمد

خيز خواجو كه چو اشك از سر زر درگذريم * تا نگويند كه شد وز پى زر بازآمد

عيد آمد و آن ماه دل‌افروز نيامد * دل خون شد و آن يار جگرسوز نيامد

نوروز من ار عيد برون آمدى از شهر * چونست كه عيد آمد و نوروز نيامد

مه مىطلبيدند و من دل‌شده را دوش * در ديده جز آن ماه دل‌افروز نيامد

آن ترك ختائى بچه آيا چه خطا ديد * كامروز علىرغم بدآموز نيامد

خورشيد چو رسمست كه هر روز برآيد * چونست كه خورشيد من امروز نيامد

كس نيست كز آن غمزهء عاشق‌كش خونريز * جانش هدف ناوك دل‌دوز نيامد

تا كشته نشد در غم سوداى تو خواجو * در معركهء عشق تو پيروز نيامد