غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ١٥٦

335 [ شكر تنگ تو تنگ شكر آمد ]

وقت صبوح آن زمان كه ماه برآمد * شاه من از طرف بارگاه برآمد

كاكل عنبرشكن ز چهره برافشاند * روز سپيد از شب سياه برآمد

از در خرگه برآمد آن مه و گفتم * يوسف كنعان مگر ز چاه برآمد

پرده ز رخ برفكند و زهره فروشد * طرف كله برشكست و ماه برآمد

سرو نديدم كه در قبا بخراميد * مه نشنيدم كه با كلاه برآمد

به سكه بباريد آب حسرتم از چشم * گرد سراپرده‌اش گياه برآمد

شاه پريچهرگان چو طرّه برافشاند * فتنه به‌يك‌باره از سپاه برآمد

هردم از آن عنبرين كمند دلاويز * ناله دلهاى دادخواه برآمد

آه كه شمع دلم بمرد چو خواجو * از من دلخسته به سكه آه برآمد

از صومعه پيرى بخرابات درآمد * با باده‌پرستان بمناجات درآمد

تجديد وضو كرد بجام مى و سرمست * در دير مغان رفت و بطاعات درآمد

هركس كه ز اسرار خرابات خبر داشت * از نفى برون رفت و باثبات درآمد

اين طرفه كه هركو بگذشت از سر درمان * درد دلش از راه مداوات درآمد

اى دل چو در بتكده در كعبه گشودند * بشتاب كه هنگام عبادات درآمد

فارغ بنشست از طلب چشمهء حيوان * همچو خضر آن‌كس كه بظلمات درآمد

مطرب چو خروس سحرى نغمه برآورد * با مرغ صراحى بمقالات درآمد

دل در غم عشقش بخرافات درافتاد * جان با لب لعلش بمراعات درآمد

مستان خرابش بدر دير كشيدند * در حال كه خواجو بخرابات درآمد

شكر تنگ تو تنگ شكر آمد * حلقهء لعل تو درج گهر آمد

لبت از تنگ شكر شور برآورد * به شكرخندهء شيرين چو درآمد

چو نظر در خم ابروى تو كردم * قامت خويشتنم در نظر آمد