غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ١٥٥

332 [ خسرو انجم به گه بام برآمد ]

حسن رخسار تو زين‌گونه كه عالم بگرفت * صدمهء صيت شه دادگرم ياد آمد

خواجو از پردهء عشاق چو برداشت نوا * صبحدم نغمهء مرغ سحرم ياد آمد

ماه فرورفت و آفتاب برآمد * شاهد سرمست من ز خواب برآمد

نرگس مستانه چون ز خواب برانگيخت * ولوله از جان شيخ و شاب برآمد

پيش جمالش ز رشك ماه فروشد * وز شكن زلفش آفتاب برآمد

صبحدم از لاله چون گلاله برافشاند * قرص مه از عنبرين حجاب برآمد

از شكن زلف روزپوش قمرساش * چشمهء خورشيد شب نقاب برآمد

عكس رخش چون در آب چشم من افتاد * بوى گل و نفحهء گلاب برآمد

مردم چشمم به آب نيل فروشد * كان خط نيلوفرى ز آب برآمد

وقت صبوح از هواى مجلس عشّاق * زمزمهء نغمهء رباب برآمد

مجلسيان را ز جام بادهء نوشين * كام دل خسته از شراب برآمد

خواجو از آن جعد عنبرين چو سخن راند * از نفسش بوى مشك ناب برآمد

خسرو انجم به گه بام برآمد * يا مه خلخ بلب بام برآمد

صبح جمالش بدميد از شب گيسو * يا شه روم از طرف شام برآمد

سرو گل‌اندام سمن عارض ما را * سبزه بگرد رخ گل‌فام برآمد

مجلسيان سحرى را شب دوشين * كام دل از جام غم انجام برآمد

چشمهء خورشيد درخشان مروّق * وقت صبوح از افق جام برآمد

كام من اين بود كه جان بر تو فشانم * عاقبت از لعل توام كام برآمد

زلف تو چون سلسله‌جنبان دلم شد * بس‌كه به ديوانگيم نام برآمد

خال تو تا دانه و زلفين تو شد دام * كيست كه مرغ دلش از دام برآمد

گو برو آرام چو كام دل خواجو * از لب جانبخش دلارام برآمد