غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ١٥٤

330 [ لب چو بگشود ز تنگ شكرم ياد آمد ]

هر سوخته‌دل را كه زند لاف انا الحق * نبود سر يار ار ز سر دار بنالد

در وصل حرم كى رسد آن كو ز حرامى * در باديه و وادى خونخوار بنالد

عيبى نبُود گر ز جفاى تو بنالم * بيمار هرآئينه ز تيمار بنالد

بر گريهء من ساغر مى گرم بگريد * وز زارى من چنگ سحر زار بنالد

دل در سر زلفت به فغان آمد و رنجور * دورى نبُود گر به شب تار بنالد

خواجو چو درين كار ندارى سر انكار * آن را مكن اقرار كز انكار بنالد

نى ز دود دل پرآتش ما مىنالد * تو مپندار كه از باد هوا مىنالد

عندليبيست كه در باغ نوا مىسازد * خوش‌سرائيست كه در پرده‌سرا مىنالد

بىزبانست و ندانم كه كرا مىخواند * در فغانست و ندانم كه چرا مىنالد

من دلخسته اگر زانكه ز دل مىنالم * بارى آن خستهء بيدل ز كجا مىنالد

مىفتد هر نفسى آتشم اندر دل ريش * به سكه آن غم‌زدهء بىسروپا مىنالد

مىزنندش نتواند كه ننالد نفسى * زخم دارد نه بتزوير و ريا مىنالد

به سكه راه دل ارباب حقيقت زده است * ظاهر آنست كه در راه خدا مىنالد

نه دل خسته كه يكدم ز هوا خالى نيست * هرك را مىنگرم هم ز هوا مىنالد

هيچ‌كس همدم ما نيست بجز نى و او نيز * چون بديديم هم از صحبت ما مىنالد

ناله و زارى خواجو اگر از بىبرگيست * او چه ديدست كه هردم ز نوا مىنالد

لب چو بگشود ز تنگ شكرم ياد آمد * چون سخن گفت ز درج گهرم ياد آمد

بجز از نرگس پرخواب و رخ چون خور او * تو مپندار كه از خواب و خورم ياد آمد

هر سرشكى كه بباريد ز چشمم شب هجر * بر زر از رشتهء لؤلئى ترم ياد آمد

زلف شبرنگ چو از عارض زيبا برداشت * در شب تيره فروغ قمرم ياد آمد

قامت سرو خرامان چو تصوّر كردم * راستى از قد آن سيمبرم ياد آمد

نسبت قد بلند تو چو كردم با سرو * سخن مردم كوته‌نظرم ياد آمد

رخ و زلف و دهن تنگ تو چون كردم ياد * از گل و سنبل و تنگ شكرم ياد آمد