غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ١٥٢

325 [ اسير قيد محبّت ز جان نينديشد ]

گر تو صد سال كنى ناله و زارى خواجو * گل صدبرگ كى از بانگ هزار انديشد

هركه او را قدمى هست ز سر ننديشد * وانكه او را گهرى هست ز زر ننديشد

عجب از لاله دلسوخته كو در دم صبح * از خروشيدن مرغان سحر ننديشد

آنكه كام دل او ريختن خون منست * از دل ريش من خسته‌جگر ننديشد

هركه خاطر به كسى داد چه بيمش ز خطر * كآنكه رفت از پى خاطر ز خطر ننديشد

پيش شمع رخ زيباى تو گر جان بدهم * نبود عيب كه پروانه ز پر ننديشد

خستهء ضرب تو از تيغ و سنان غم نخورد * كشتهء عشق تو از تير و تبر ننديشد

سر اگر در سر كار تو كنم دورى نيست * كآنكه در دست تو افتاد ز سر ننديشد

نكنم ياد شب هجر تو در روز وصال * كآنكه شد ساكن جنّت ز سقر ننديشد

مكن انديشه كه خواجو نكند ياد لبت * كاين خيالست كه طوطى ز شكر ننديشد

اسير قيد محبّت ز جان نينديشد * قتيل ضربت عشق از سنان نينديشد

غريق بحر مودّت ز سيل نگريزد * حريق آتش مهر از دخان نينديشد

شكار دانهء هستى ز دام سر نكشد * مقيم خانهء رندى ز خان نينديشد

ز هاىوهوى رقيبان چه غم كه شب‌رو عشق * ز هاىوهوى سگ پاسبان نينديشد

گرم تو صيد شوى گو حسود جان مىده * كه گرگ چو برّه برد از شبان نينديشد

چو گل نقاب برافكند بلبل سحرى * فغان برآرد و از باغبان نينديشد

ز نوك ناوك چشمت چه غم كه در صف عشق * كسى سپه شكند كو ز جان نينديشد

ترا كه غارت دل مىكنى چه غم ز كسى * كه هركه ره زند از كاروان نينديشد

كرا بجان جهان دسترس بود هيهات * مگر كسى كه ز جان و جهان نينديشد

نسيم باد صبا چون به گل درآويزد * ز شور بلبل فريادخوان نينديشد

چه سست‌مهر طبيبى كه درد خواجو را * دوا تواند و زان ناتوان نينديشد