غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ١٤٩

318 [ مردان اين قدم را بايد كه سر نباشد ]

روى نكو بىوجود ناز نباشد * ناز چه ارزد اگر نياز نباشد

راه حجاز ار اميد وصل توان داشت * بر قدم رهروان دراز نباشد

مست مى عشق را نماز مفرماى * كآنكه نميرد برو نماز نباشد

مطرب دستان‌سراى مجلس او را * سوز بود گرچه هيچ ساز نباشد

حيف بود دست شه به خون گدايان * صيد ملخ كار شاه‌باز نباشد

بنده چو محمود شد خموش كه سلطان * در ره معنى بجز اياز نباشد

پيش كسانى كه صاحبان نيازند * هيچ تنعّم وراى ناز نباشد

خاطر مردم بلطف صيد توان كرد * دل نبرد هركه دلنواز نباشد

كس متصور نمىشود كه چو خواجو * هندوى آن چشم تركتاز نباشد

مردان اين قدم را بايد كه سر نباشد * مرغان اين چمن را بايد كه پر نباشد

آن سر كشد درين كو كز خود برون نهد پى * وان پا نهد درين ره كش بيم سر نباشد

در راه عشق نبود جز عشق رهنمائى * زيرا كه هيچ راهى بىراهبر نباشد

تير بلاى او را جز دل هدف نشايد * تيغ جفاى او را جز جان سپر نباشد

هركو قدح ننوشد صافى درون نگردد * وانكو نظر نبازد صاحب‌نظر نباشد

گر وصل پادشاهى حاصل كند گدائى * با دوست ملك عالم سهلست اگر نباشد

جز روى ويس رامين گل در چمن نبيند * پيش عقيق شيرين قدر شكر نباشد

چون طرّهء تو يارا دور از رخ تو ما را * آمد شبى كه آن را هرگز سحر نباشد

از بنده زر چه خواهى ز آن رو كه عاشقان را * بيرون ز روى چون زر وجهى دگر نباشد

هر كان دهن ببيند از جان سخن نگويد * وانكو كمر ببيند دربند زر نباشد

افتاده‌ئى چو خواجو بيچاره‌تر نخيزد * و آشفته‌اى ز زلفت آشفته‌تر نباشد