غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ١٤٧

314 [ گر سر صحبت اين بىسروپايت باشد ]

شاه بتان بربرى نوئين ملك دلبرى * با احتشام قيصرى از حضرت خان مىرسد

اى بلبل گلبانگ زن خاموش منشين در چمن * بنواز راه خاركن چون گل ببستان مىرسد

خواجو كه مىآيد كه جان قربان راهش مىشود * گوئى ز كرمان قاصدى سوى سپاهان مىرود

خطى كه بر سمن آن گل‌عذار بنويسد * بنفشه نسخهء آن نوبهار بنويسد

نسيم باد صبا شرح آن خط ريحان * به مشك بر ورق لاله‌زار بنويسد

بسا رساله كه در باب اشك ما دريا * بديده بر گهر آبدار بنويسد

به روزگار تواند اسير قيد فراق * كه شمه‌اى ز غم روزگار بنويسد

به ياد لعل تو هر لحظه چشم من فصلى * برين دو جلد جواهرنگار بنويسد

سواد خطّ تو ياقوت اگر دهد دستش * بر آفتاب بخطّ غبار بنويسد

حديث خون دلم هردم ابن مقلهء چشم * روان بگرد لب جويبار بنويسد

فلك حكايت خوناب ديدهء فرهاد * بلعل بر كمر كوهسار بنويسد

كسى كه قصّهء منصور بشنود خواجو * به خون سوخته بر پاى دار بنويسد

گر سر صحبت اين بىسروپايت باشد * بر سر و چشم من دل‌شده جايت باشد

پاى اگر بر سر من مىنهى اينك سر و چشم * سرم آنجا بود اى دوست كه پايت باشد

بنده چون زان تو و بنده سراخانهء تست * هر زمان از چه سبب عزم سرايت باشد

بيگهست امشب و وقتى خوش و ياران سرمست * در چنين وقت تمنّاى كجايت باشد

چون وصالت بتضرّع ز خدا خواسته‌ام * نروى امشب اگر ترس خدايت باشد

خواب اگر مىبردت حاجت پرسيدن نيست * تكيه فرماى هر آنجا كه رضايت باشد

ور حجابى كنى از همنفسان شرم مدار * خانه خالى كنم ار زانكه هوايت باشد

ورد گر راى شرابت نبود با كى نيست * آن‌قدر نوش كن از باده كه رايت باشد

دل بجور تو نهادم چو روا مىدارى * كه روانم هدف تير بلايت باشد