غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ١٤٥

310 [ كسى كزان سر زلف دوتا نمىترسد ]

با صوفى صافى گو در دُرد مغان آويز * كان دل كه بود صافى از دُرد نپرهيزد

گر چشم تو جان خواهد در حال برافشانم * كآن كش نظرى باشد با چشم تو نستيزد

از خاك من خاكى هر خار كه بررويد * چون بر گذرت بيند در دامنت آويزد

از بندگيت خواجو آزاد كجا گردد * كآزاده كسى باشد كز بند تو نگريزد

آن‌كو به شكرريزى شور از شكر انگيزد * هردم لب شيرينش شورى دگر انگيزد

گر زانكه ترش گردد ور تلخ دهد پاسخ * از غايت شيرينى از لب‌شكر انگيزد

لؤلؤ ز صدف خيزد وين طرفه كه هر ساعت * از لعل گهرپوشش لؤلئى تر انگيزد

از نافهء تاتارى بر مه فكند چنبر * وانگه به سيه‌كارى مشك از قمر انگيزد

گر زلف سيه‌روزى از چهره براندازد * ماهيست تو پندارى كز شب سحر انگيزد

برخيزم و بنشانم در مجلس اصحابش * كان فتنه چو برخيزد صد فتنه برانگيزد

خون شد جگر از دردم وندر غم او هردم * از ديدهء خون‌بارم خون جگر انگيزد

سيمى كه مرا بايد از ديده شود حاصل * وجهم به از اين چبود كز چهره برانگيزد

چون ياد كند خواجو ياقوت گهربارش * از چشم عقيق‌افشان عقد گهر انگيزد

كسى كزان سر زلف دوتا نمىترسد * معيّنست كه از اژدها نمىترسد

مرا ز طعن ملامت گران مترسانيد * كه برگ بيد ز باد هوا نمىترسد

مريض شوق ز تير ستم نمىرنجد * قتيل عشق ز تيغ جفا نمىترسد

از آن دو جادوى عاشق‌كش تو مىترسم * كزان بترس كه او از خدا نمىترسد

چنين كه خون اسيران بظلم مىريزد * گر ز هيبت روز جزا نمىترسد

هزار جان گرامى فداى بالايت * بيا كه كشتهء عشق از بلا نمىترسد

گر از عتاب تو ترسم تفاوتى نكند * كدام بنده كه از پادشا نمىترسد

از آن ز چشم خوشت خائفم كه هندوئيست * كه از سياست ترك ختا نمىترسد

كسى كه تير جفا مىزند برين دل ريش * مگر ز ضربت تيغ قضا نمىترسد

مرا به زخم قفا گفتمش ز پيش مران * كه زخم‌خوردهء هجر از قفا نمىترسد