غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ١٤٤

308 [ آن فتنه چو برخيزد صد فتنه برانگيزد ]

دلا سود عالم زيانى نيرزد * هماى سپهر استخوانى نيرزد

برين خوان هرروزه اين قرص زرّين * برِ اهل معنى به نانى نيرزد

چو فانيست گلدستهء باغ گيتى * به نوباوهء بوستانى نيرزد

چراغى كزو شمع مجلس فروزد * به درد دل دودمانى نيرزد

زبان دركش از كار عالم كه عالم * بآمد شد ترجمانى نيرزد

بقاف بقا آشيان كن چو عنقا * كه اين خاكدان آشيانى نيرزد

زمانى بيا تا دمى خوش برآريم * كه بىما زمانه زمانى نيرزد

برافروز شمع دل از آتش عشق * كه شمع خرد شمعدانى نيرزد

چو خواجو گر اهل دلى جان برافشان * چه يارى بود كو به جانى نيرزد

چو تُرك مهوشم از خواب مست برخيزد * خروش و ناله ز اهل نشست برخيزد

خيال بادهء صافى ز سر برون كردن * كجا ز دست من مىپرست برخيزد

چنين كه شمع سر افشاند و از قدم ننشست * گمان مبر كه كسى را ز دست برخيزد

گهى كه شست گشايد هزار نعره زه * نگار صف‌شكنم را ز شست برخيزد

معيّنست كه آن ماه پيكر از سر مهر * كنون كه عهد مودّت شكست برخيزد

شبى دراز بسا نالهء دل مجروح * كزان دو زلف دلاويز پست برخيزد

كسى كه خاك شود در لحد پس از صد سال * ببوى آن سر زلف چو شست برخيزد

ز رشك آنك تو با هركه هست بنشينى * روان من ز سر هرچه هست برخيزد

چو چشم مست تو خواجو بحشر ياد كند * ز خوابگاه عدم نيمه مست برخيزد

آن فتنه چو برخيزد صد فتنه برانگيزد * وان لحظه كه بنشيند بس شور به پا خيزد

از خاك سر كويش خالى نشود جانم * گر خون من مسكين با خاك برآميزد

اى ساقى آتش روى آن آب چو آتش ده * باشد كه دلم آبى بر آتش غم ريزد