غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ١٤٣

305 [ همه گنج جهان مارى نيرزد ]

بهار دهر بباد خزان نمىارزد * چراغ عمر بباد وزان نمىارزد

برو چو سرو خرامان شو از روان آزاد * كه اين حديقه به آب روان نمىارزد

شقايق چمن بوستان‌سراى امل * بخار و خاشهء اين خاكدان نمىارزد

خلاص ده ز تن تيره روح قدسى را * كه آن هماى بدين استخوان نمىارزد

قرار گير زمانى كه ملك روى زمين * به بىقرارى دور زمان نمىارزد

سرير ملكت ده روزه پيش اهل نظر * به‌پاس يك‌شبهء پاسبان نمىارزد

فروغ مشعلهء بارگاه سلطانان * به تيرگى شبان شبان نمىارزد

ز ثور و سنبله اعراض كن كه خرمن ماه * بكاه برگ ره كهكشان نمىارزد

بدين طبقچهء سيم اين دو قرص عالمتاب * به نزد عقل به يكتاى نان نمىارزد

هرآن متاع كه از بحر و كان شود حاصل * بفكر كردن سود و زيان نمىارزد

زبان ببند كه دل برگشايدت خواجو * كه ملك نطق بتيغ زبان نمىارزد

همه گنج جهان مارى نيرزد * گل بستان او خارى نيرزد

به بازارى كه نقد جان روانست * رخى چون زر بدينارى نيرزد

اگر صوفى مى صافى ننوشد * به خاك پاى خمّارى نيرزد

مرا گر زور و زر دارى ميازار * كه زور و زر به آزارى نيرزد

خروش چنگ و ناى و نغمه زير * به آه و نالهء زارى نيرزد

منه دل بر گل باغ زمانه * كه گلزارش به گلزارى نيرزد

فلك را از كمربندان درگاه * كله‌دارى كله‌دارى نيرزد

در آن خالى كه حالى نيست منگر * كه از شه مهره شه مارى نيرزد

مكن تكرار فقه و بحث معقول * چرا كاين هر دو تكرارى نيرزد

برون شو زين نشيمن كاندرين ملك * سرير خسروى دارى نيرزد

دواى درد خواجو از كه جويم * كه آن بيمار تيمارى نيرزد