غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ١٣٩

297 [ طوطى چو سخن‌گوئى پيش شكرت ميرد ]

چرا سنبل لاله‌پوش تو يكدم * سر از پاى سرو روان برنگيرد

نيابد كنار از ميان تو آن كو * حجاب كنار از ميان برنگيرد

دل نازكم تاب فكرت نيارد * تن لاغرم بار جان برنگيرد

اگر من به مسجد كنم دعوت دل * بجز راه دير مغان برنگيرد

برو آستين بيش مفشان كه خواجو * بخنجر سر از آستان برنگيرد

دلم كه حلقهء گيسوى يار مىگيرد * درون حلقه نشستست و مار مىگيرد

به هر كجا كه روم آب ديده مىبينم * كه دامن من شوريده كار مىگيرد

نگار تا ز من خسته‌دل كنار گرفت * ز خون ديده كنارم نگار مىگيرد

غلام آن بت چينم كه سرحد ختنش * طلايهء سپه زنگبار مىگيرد

دو چشم آهوى روباه‌باز صيّادش * به غمزه شيردلان را شكار مىگيرد

چو ياد نرگس مست تو مىكنم بصبوح * مرا ز غايت مستى خمار مىگيرد

ز مشك چين چه خطا در وجود مىآيد * كه خطّ سبز تو از وى غبار مىگيرد

سرشك ديده كه بر چشم كرده‌ام جايش * چه اوفتاده كه از من كنار مىگيرد

چو دم ز نافهء زلف تو مىزند خواجو * جهان شمامهء مشك تتار مىگيرد

طوطى چو سخن‌گوئى پيش شكرت ميرد * طوبى چو روان گردى بر رهگذرت ميرد

جوزا چو قدح‌نوشى پيش تو كمر بندد * و آن دم كه قبا پوشى پيش كمرت ميرد

مشك ختنى هردم در زلف تو آويزد * شمع فلكى هر شب پيش قمرت ميرد

كو زنده‌دلى تا جان در پاى تو افشاند * كآن را كه بود جانى بر خاك درت ميرد

ثابت‌قدم آن باشد كاندر قدمت افتد * صاحب‌نظر آن باشد كاندر نظرت ميرد

هر زندهء صاحب‌دل كز جان خبرى دارد * چون از تو خبر يابد پيش خبرت ميرد

اى خسرو بت‌رويان بگشا لب شيرين تا * فرهادصفت خواجو پيش شكرت ميرد