غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ١٣٨

295 [ دلم ديده از دوستان برنگيرد ]

سيلاب سرشكست كه هنگام عزيمت * پيش ره ياران وفادار بگيرد

ساقى بده آن مى كه دل لالهء سيراب * بىبادهء گلرنگ ز گلزار بگيرد

هردم كه در آن نرگس پرخواب تو بينم * خون جگرم ديده بيدار بگيرد

ترسم كه برآرم نفسى از دل پردرد * و آئينه رخسار تو زنگار بگيرد

چون نافهء تاتار دلم خون شود از غم * چون گرد مهت نافهء تاتار بگيرد

خواجو ز چه معنى ز براى قدحى مى * هر لحظه در خانهء خمّار بگيرد

چون خطّ تو گرد رخ گلرنگ بگيرد * سرحدّ ختن خيل شه زنگ بگيرد

مگذار كه رخسار تو كآئينه حسنست * از آه جگرسوختگان زنگ بگيرد

بىنرگس مخمور تو در مجلس مستان * هردم دلم از بادهء چون زنگ بگيرد

آهنگ شب از ديدهء من پرس كه هر شب * مرغ سحر از ناله‌ام آهنگ بگيرد

هر دم كه شب آهنگ كند ز آتش مهرت * دود دل من راه شباهنگ بگيرد

چون پرتو خورشيد رخت بر قمر افتد * از عكس رخت لاله و گل رنگ بگيرد

خون شد دلم از دست سر زلفت و كس نيست * كانصافم از آن هندوى شبرنگ بگيرد

در پستهء تنگ تو سخن را نبود جاى * الّا كه درو هر سخنى تنگ بگيرد

خواجو ستم و جور و جفا در دل خوبان * مانندهء نقشيست كه در سنگ بگيرد

دلم ديده از دوستان برنگيرد * كه بلبل دل از بوستان برنگيرد

ز من سايه‌اى ماند از مهر رويش * گر آن مه ز خور سايبان برنگيرد

به بازار او نقد دل چون فرستم * كه قلبست و كس رايگان برنگيرد

دلم چون كشد مهد سلطان عشقش * كه يك ذرّه هفت آسمان برنگيرد

جهان مشگ و عنبر نگيرد گر آن مه * ز رخ زلف عنبرفشان برنگيرد

قد عاشقان خم نگيرد چو سنبل * گر او سنبل از ارغوان برنگيرد

اگر بيدل مهربان خاك گردد * دل از يار نامهربان برنگيرد

بجان جهان كى رسد رهرو عشق * اگر دل ز جان و جهان برنگيرد