غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ١٣٧

293 [ كس نيست كه دست من غمخوار بگيرد ]

من خاك آن بادم كه او بوى دلارام آورد * در آتشم ز آب رخش كآب رخ من مىبرد

آن كو لبش گاه سخن هم طوطى و هم شكرست * طوطى خطّش ازچه‌رو پر بر شكر مىگسترد

سرو از قد چون عرعرش گل پيش روى چون خورش * اين دست بر سر مىزند و آن جامه بر تن مىدرد

من تحفه جان مىآورم بهر نثار مقدمش * وان جان شيرين از جفا ما را بجان مىآورد

زلف سيه‌كارش نگر و آن چشم خونخوارش نگر * كاين قصد جانم مىكند و آن خون جانم مىخورد

هنگام تير انداختن گر بر من آرد تاختن * در پاى او سر باختن عاشق بجان و دل خرد

بگذشتى و بگذاشتى ما را و هيچ انگاشتى * جانا ز خشم و آشتى بگذر كه اين هم بگذرد

گه‌گه به چشم مرحمت بر ما نظر مىكن ولى * سلطان ز كبر و سلطنت در هر گدائى ننگرد

زان سنبل عنبرشكن خواجو چو مىراند سخن * مىيابم از انفاس او بوئى كه جان مىپرورد

گل نهالى به بوستان آورد * مرغ را باز در فغان آورد

سخنى بلبل از لبش مىگفت * غنچه را آب در دهان آورد

نكهت نفحهء شمامهء صبح * مژدهء گل به بوستان آورد

دوستان را نسيم باد صبا * بوى انفاس دوستان آورد

نفس باد صبحدم چو مسيح * با تن خاك مرده جان آورد

هم عفا اللّه صبا كه عاشق را * خبر يار مهربان آورد

درد خواجو بصبر به نشود * زانكه با خويش از آن جهان آورد

ليك نوميد نيست كآب حيات * از سياهى برون توان آورد

كس نيست كه دست من غمخوار بگيرد * يا دادم از آن دلبر عيّار بگيرد

هر لحظه سرشكم بدود گرم و به شوخى * جيب من دل‌خستهء بيمار بگيرد

كى بار دهد شاخ اميد من اگر يار * ترك من بيچاره به‌يك‌بار بگيرد

فرهاد چو ياد آورد از شكّر شيرين * خوناب دلش دامن كهسار بگيرد