غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ١٣٥

288 [ سپيده‌دم كه صبا بر چمن گذر مىكرد ]

هركو چو شمع ز آتش دل تاج سر نكرد * سر در ميان مجلس عشّاق برنكرد

بر خطّ عشق ماه‌رخان چون قلم كسى * ننهاد سر كه همچو قلم ترك سر نكرد

آن‌كس شكست قلب كه بيمش ز جان نبود * وان يافت زندگى كه ز كشتن حذر نكرد

سر بر نكرد پيش سرافكندگان عشق * چون شمع هركه سركشى از سر بدر نكرد

خون شد ز اشك ما دل سنگين كوهسار * وان سست‌مهر بر دل سختش اثر نكرد

گشتيم خاك پايش و آن سرو سرفراز * دامن‌كشان روان شد و در ما نظر نكرد

ملك وجود را بر سلطان عشق او * برديم و التفات بدان مختصر نكرد

شد كاروان و خون دل بىقرار ما * رفت از قفاى محمل و ما را خبر نكرد

ننوشت ماجراى دل و ديده‌ام دبير * تا نامه را به خون‌دل و ديده تر نكرد

زان ساعتم كه بر ره مستى گذر فتاد * در خاطرم دگر غم هستى گذر نكرد

خواجو چگونه جامهء جان چاك زد چو صبح * گر گوش بر ترنّم مرغ سحر نكرد

سپيده‌دم كه صبا بر چمن گذر مىكرد * دل مرا ز گلستان جان خبر مىكرد

چو غنچه از لب آن سيم‌بر سخن مىگفت * دهان غنچه پر از خرده‌هاى زر مىكرد

اگر ز نرگس مستش چمن نشان مىداد * دلم به ديدهء حسرت درو نظر مىكرد

تذرو جان من از آشيان برون مىشد * چو گوش بر سخن بلبل سحر مىكرد

شكوفه بهر تماشاى باغ عارض دوست * سر از دريچهء چوبين شاخ برمىكرد

كمان‌ابروى آن مه چو ياد مىكردم * خدنگ آه من از آسمان گذر مىكرد

فلك به ياد تن سيمگون مهرويان * درست روى من از مهر دل چو زر مىكرد

سحر كه شاهد خاور نقاب برمىداشت * حديث روى تو ناهيد با قمر مىكرد

ز شوق لعل تو هر لحظه مردم چشمم * لب پياله به خوناب ديده تر مىكرد

دبير از آن لب شيرين حكايتى مىراند * دهان تنگ قلم را پر از شكر مىكرد

روان خستهء خواجو ز شهربند وجود * بعزم ملك عدم دم‌به‌دم سفر مىكرد