غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ١٣٣

284 [ بىلاله‌رخان روى بصحرا نتوان كرد ]

تا دم صبح دوست خواهم خواند * دعوت آفتاب خواهم كرد

بجز از باده خوردن و خفتن * توبه از خورد و خواب خواهم كرد

همچو خواجو ز خاك ميخانه * آبرو اكتساب خواهم كرد

مه را اگر از مشك زره‌پوش توان كرد * تشبيه بدان زلف و بناگوش توان كرد

چون شكّر شيرين به شكرخنده درآرى * جان برخى آن لعل گهرپوش توان كرد

مى تلخ نباشد چو ز دست تو ستانند * كز دست تو گر زهر بود نوش توان كرد

حاجت بقدح نيست كه ارباب خرد را * از جام لبت واله و مدهوش توان كرد

گر دست دهد شادى وصل تو زمانى * غمهاى جهان جمله فراموش توان كرد

بىآتش رخسار تو خون در دل عشّاق * باور نتوان كرد كه در جوش توان كرد

مرغان چمن را چو صبا بوى گل آرد * زنهار مپندار كه خاموش توان كرد

از روى توام منع كنند اهل خرد ليك * بر قول بدانديش كجا گوش توان كرد

خواجو تو مپندار كه بىسيم زمانى * با سيمبران دست در آغوش توان كرد

بىلاله‌رخان روى بصحرا نتوان كرد * بىسروقدان ميل تماشا نتوان كرد

كام دلم آن پسته دهانست و ليكن * زان پسته‌دهان هيچ تمنّا نتوان كرد

گفتم مرو از ديدهء موج‌افكن ما گفت * پيوسته وطن بر لب دريا نتوان كرد

چون لاله دل از مهر توان سوختن امّا * اسرار دل سوخته پيدا نتوان كرد

تا در سر زلفش نكنى جان گرامى * پيش تو حديث شب يلدا نتوان كرد

آنها كه ندانند ترنج از كف خونين * دانند كه انكار زليخا نتوان كرد

از به سكه خورد خون جگر مردم چشمم * دل در سر آن هندوى لالا نتوان كرد

بىخطّ تو سرنامهء سودا نتوان خواند * بىزلف تو سر در سر سودا نتوان كرد

گيسوى تو گر سركشد او را چه توان گفت * با هندوى كژطبع محاكا نتوان كرد

هر لحظه پيامى دهدم ديده كه خواجو * بىمى طلب آب رخ از ما نتوان كرد