غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ١٣٢

282 [ باز عزم شراب خواهم كرد ]

ماه من دوش سر از جيب ملاحت بركرد * روز روشن ز حيا چادر شب بر سر كرد

اندكى گل برخ خوب نگارم مانست * صبحدم باد صبا دامن او پرزر كرد

نتوانم كه برآرم نفسى بىلب دوست * كه قضا جان مرا در لب او مضمر كرد

پسته را با دهن تنگ تو نسبت كردم * رفت در خنده ز شادى مگرش باور كرد

هر زمان سنبل هندوى تو در تاب شود * كه خرد نسبتم از بهر چه با عنبر كرد

آبرويم شده بر باد ز بىسيمى بود * سيم اشكست كه كار رخ من چون زر كرد

هر ميى كز كف ساقى غمت كردم نوش * گوئيا خون جگر بود كه در ساغر كرد

دل خواجو كه بجان آمده بود از غم عشق * خون شد امروز و سر از چشمهء چشمش بركرد

جان توجه به روى مهوش كرد * دل تمسّك بزلف دلكش كرد

مهر رويش كه آب آتش برد * خاك بر دست آب و آتش كرد

آنكه كارم چو طرّه برهم زد * همچو زلفم چرا مشوش كرد

ابرويش تا چه شد كه پيوسته * بر مه و مشترى كمانكش كرد

هر خدنگى كه غمزه‌اش بگشود * نسبتش دل به تير آرش كرد

مردم ديده‌ام به خون‌جگر * صفحهء چهره را منقّش كرد

روز خواجو به روى او خوش بود * خوش نبود آنكه رفت و شب خوش كرد

باز عزم شراب خواهم كرد * ساز چنگ و رباب خواهم كرد

آتش دل چو آب كارم برد * چارهء كار آب خواهم كرد

جامه در پيش پير باده‌فروش * رهن جام شراب خواهم كرد

از براى معاشران صبوح * دل پرخون كباب خواهم كرد

با بتان اتّصال خواهم جست * وز خرد اجتناب خواهم كرد

به سكه از ديده سيل خواهم راند * خانهء دل خراب خواهم كرد