غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ١٢٩

275 [ تاج‌دارى كند آن‌كس كه ز سر درگذرد ]

بسا كه جان بلب آمد بانتظار لبت * و ليكن از لب من جان بلب توانى برد

بسا كه مردمك چشم من ز خون جگر * به تحفه پيش خيال تو لعل كانى برد

خرد نشان دهان تو درنمىيابد * چرا كه نام و نشانش ز بىنشانى برد

چو گشت حلقهء زلفت خميده چون چوگان * ز دلبران جهان گوى دلستانى برد

به غمزه نرگس مستت بريخت خون دلم * و ليكن از بر من جان به ناتوانى برد

كمال شوق ز خواجو نگر كه ديدهء او * سبق ز ابر بهارى به درفشانى برد

سپيده‌دم كه صبا دامن سمن به درد * ز مهر روى تو گل جيب پيرهن به درد

اگر ز پستهء تنگ تو دم زند غنچه * نسيم باد صبا در دمش دهن به درد

چو در محاوره آيد لب گهربارت * عقيق پيرهن لعل بر بدن به درد

ز وصف كوى تو گر شمه‌اى نسيم بهار * بباغ عرضه دهد زهرهء چمن به درد

اگر ز مهر تو يك‌ذرّه بر سپهر افتد * عروس قصر فلك ستر خويشتن به درد

مگر ز پرده نيايد نگار من بيرون * و گرنه پردهء ناموس مرد و زن به درد

اگر ز غيرت بلبل صبا خبر يابد * شگفت باشد اگر شقّهء سمن به درد

گهى كه پرده برافتد ز طلعت شيرين * زمانه پردهء فرهاد كوه‌كن به درد

بروز حشر چو بوى تو بشنود خواجو * ز خاك مست برون افتد و كفن به درد

تاج‌دارى كند آن‌كس كه ز سر درگذرد * ره به منزل برد آن كو ز سفر درگذرد

كوه سنگين‌دل اگر قلزم چشمم بيند * موج طوفان سرشكش ز كمر درگذرد

نكند ترك شكرخندهء شيرين خسرو * ليك پيش لب شيرين ز شكر درگذرد

ديده دريادلى از خون دلم مىبيند * كو تواند كه روان از سر زر درگذرد

نتواند كه نهد بر سر كوى تو قدم * مگر آن‌كس كه نخست از سر سر درگذرد

باد را بر سر زلف تو اگر باشد دست * به هوايت ز سر سنبل تر درگذرد

خنك آن خسته كه در كوى تو بىبيم رقيب * دهدش دست كه چون باد سحر درگذرد

چرخ را بر سر ميدان محبّت هردم * ناوك آه من از هفت سپر درگذرد