غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ١٢٧

270 [ دل من جان ز غم عشق تو آسان نبرد ]

چنگى همه از پردهء عشّاق سرايد * گر نقش نگارين تو بر چنگ نگارد

ور چنگ و سرانگشت تو ناهيد ببيند * نقش سرانگشت تو بر چنگ نگارد

در جنب جمال تو بود صورت ديوار * هر نقش كه صورتگر ارژنگ نگارد

خواجو چه عجب باشد اگر شير دلاور * سرپنجه به خون‌جگر رنگ نگارد

كاروان ختنى مشك ختا مىآرد * يا صبا نكهت آن زلف دوتا مىآرد

لاله دل در دم جانبخش سحر مىبندد * غنچه جان پيشكش باد صبا مىآرد

مرغ را گل به اشارت چه سخن مىگويد * باز هدهد چه بشارت ز سبا مىآرد

مىرسد قاصدى از راه و چنان مىشنوم * كه ز سلطان خبرى سوى گدا مىآرد

اى عزيزان چه بشيرست كه از جانب مصر * مژده يوسف گمگشتهء ما مىآرد

ظاهر آنست كه مرغ دل مشتاقان را * دانهء خال تو در دام بلا مىآرد

مىگشايد مگر از نافهء زلفت كارش * ورنه باد اين دم مشكين ز كجا مىآرد

هندوى پردل شوريده كه دارى ز قفا * اى بسا دل كه كشانت ز قفا مىآرد

خواجو از قول مغنّى نشكيبد ز آن روى * هر زمان پرده‌سرا را بسرا مىآرد

دل من جان ز غم عشق تو آسان نبرد * وين عجب‌تر كه اگر جان ببرد جان نبرد

گر ازين درد بميرم چه دوا شايد كرد * كانك رنج تو كشد راه به درمان نبرد

شب ديجور جدائى دل سودائى من * بىخيال سر زلف تو به پايان نبرد

هرك را ساعد سيمين تو آيد در چشم * دست حيرت نتواند كه بدندان نبرد

ره به منزلگه قربت ندهندم كه كسى * رخت درويش به خلوتگه سلطان نبرد

پادشاهى تو و هر حكم كه خواهى فرمود * بنده آن نيست كه سرپيچد و فرمان نبرد

غارت دل كندم غمزهء كافركيشت * وانكه كافر نبود مال مسلمان نبرد

اى عزيزان بجز از باد صبا هيچ بشير * خبر يوسف گم‌گشته بكنعان نبرد

گر نسيم سحرى قطع مسافت نكند * هيچ‌كس قصهء دردم بخراسان نبرد

جان چه ارزد كه برم تحفه به جانان هيهات * همه دانند كه كس زيره بكرمان نبرد