غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ١٢٦

268 [ نقّاش كه او صورت ارژنگ نگارد ]

زلف چوگان‌صفت ار حلقه كند بر رخسار * هر زمان گوى دلم در خم چوگان آرد

هركه را دست دهد حاصل اوقات عزيز * حيف باشد كه به افسوس به پايان آرد

در ره عشق مسلمان حقيقى آنست * كه به زنّار سر زلف تو ايمان آرد

زاهد صومعه را هر نفسى مست و خراب * نرگس مست تو در حلقهء مستان آرد

اگر از چشمهء نوش تو زلالى يابد * كى خضر ياد بد آب چشمهء حيوان آرد

باز صورت نتوان بست كه نقّاش ازل * صورتى مثل تو در صفحهء امكان آرد

ديگران سبزه ز گلزار به بازار برند * خط سبزت بچه رو سبزه ببستان آرد

گر خيال سر زلف تو نگيرد دستم * كى دل خستهء من طاقت هجران آرد

هركه با منطق خواجو كند اظهار سخن * دُر به دريا برد و زيره بكرمان آرد

خدنگ غمزهء جادو چو در كمان آرد * هزار عاشق دلخسته را بجان آرد

در آن دقيقهء باريك عقل خيره شود * دلم حديث ميانش چو در ميان آرد

حلاوت سخنش كام جان كند شيرين * عبارتى ز لبش هركه در بيان آرد

از آن دو نرگس مخمور ناتوان عجبست * كه تير غمزه بدين‌گونه در كمان آرد

اگر چو خامه سرش تا به سينه بشكافند * نه عاشقست كه يك حرف بر زبان آرد

كدام قاصد فرخنده مىرود كه مرا * حديثى از لب آن ماه مهربان آرد

ز راه بنده‌نوازى مگر نسيم صبا * ز دوستان خبرى سوى دوستان آرد

چرا حرام كند خواب بر دو ديدهء من * اگر نسيم سحر خواب پاسبان آرد

كسى كه وصف لب و عارض كند خواجو * شكر بمصر برد گل به گلستان آرد

نقّاش كه او صورت ارژنگ نگارد * كى چهرهء گلچهر چو اورنگ نگارد

فرهاد چو از صورت شيرين نشكيبد * صد نقش برانگيزد و بر سنگ نگارد

صورتگر چين نقش نبندم كه نگارى * چون آن صنم سنگدل شنگ نگارد

حنّا مگر امروز درين مرحله تنگست * كو پنجه به خون من دلتنگ نگارد

نقّاش به صورتگرى ار موى شكافد * صورت نتوان بست كزين رنگ نگارد