غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ١٢١

257 [ چه بادست اينكه مىآيد كه بوى يار ما دارد ]

اگر آن ماه مهربان گردد * غم دل غمگسار جان گردد

آنكه چون نامش آورم به زبان * همه اجزاى من زبان گردد

ور كنم ياد ناوك چشمش * مو بر اعضاى من سنان گردد

چون كنم نقش ابرويش بر دل * قد چون تير من كمان گردد

مه ز شرم جمال او هر ماه * در حجاب عدم نهان گردد

يا رب اين آسياب دولابى * چند بر خون عاشقان گردد

چون دلم با غم تو گويد راز * در ميان خامه ترجمان گردد

از لبت هركه او نشان پرسد * چون دهان تو بىنشان گردد

چون ز لعلت سخن كند خواجو * شكّر از منطقش روان گردد

ز جام عشق تو عقلم خراب مىگردد * ز تاب مهر تو جانم كباب مىگردد

مرا دليست كه دائم به ياد لعل لبت * بگرد ساقى و جام شراب مىگردد

هلاك خود بدعا خواستم ولى چكنم * كه دير دعوت من مستجاب مىگردد

دلست كاين همه خونم ز ديده مىبارد * پرست كافت جان عقاب مىگردد

تو خود چه آب و گلى كآب زندگى هردم * ز شرم چشمهء نوش تو آب مىگردد

چو بر تو مىفكنم ديده اشك گلگونم * ز عكس گلشن رويت گلاب مىگردد

بجام باده چه حاجت كه پير گوشه‌نشين * به ياد چشم تو مست و خراب مىگردد

عجب نباشد اگر شد سياه و سودائى * چنين كه زلف تو بر آفتاب مىگردد

چو بر درت گذرم گوئيم كه خواجو باز * بگرد خانهء ما از چه باب مىگردد

چه بادست اينكه مىآيد كه بوى يار ما دارد * صبا در جيب گوئى نافهء مشك ختا دارد

به طرف بوستان هركس به ياد چشم ميگونش * مدام ار مى نمىنوشد قدح بر كف چرا دارد

چو يار آشنا از ما چنان بيگانه مىگردد * شود جانان خويش آن‌كس كه جانى آشنا دارد