غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ١٢٠

254 [ لطافت دهنش در بيان نمىگنجد ]

مه چنين دل‌ستان نمىافتد * سرو از اين‌سان روان نمىافتد

زان دهان نكته‌اى نمىشنوم * كه يقين در گمان نمىافتد

هيچ از او در ميان نمىآيد * كه كمر در ميان نمىافتد

عجب از پادشه كه سايهء او * بر سر پاسبان نمىافتد

نام دل در نشان نمىآيد * تير از او بر نشان نمىافتد

عشق سرّيست كآفرينش را * چشم فكرت بر آن نمىافتد

كشتى ما چنان شكست كز او * تخته‌اى بر كران نمىافتد

نرود يك نفس كه از دل من * دود در آسمان نمىافتد

چشم من تا نمىفتد پراشك * ديده پرناردان نمىافتد

مرغ دل تا هوا گرفت و رميد * باز با آشيان نمىافتد

خامه چون شرح مىدهد غم دل * كآتشش در زبان نمىافتد

گشت خواجو مريض و چشم طبيب * هيچ بر ناتوان نمىافتد

لطافت دهنش در بيان نمىگنجد * حلاوت سخنش در زبان نمىگنجد

معانيى كه مصوّر شود ز صورت دوست * ز من مپرس كه آن در بيان نمىگنجد

از آن چو كلك ز شستم بجست و گوشه گرفت * كه تير قامت او در كمان نمىگنجد

جهان‌پرست ز دُردىكشان مجلس او * اگرچه مجلس او در جهان نمىگنجد

درين چمن كه منم بلبل خوش‌الحانش * شكوفه‌ئيست كه در بوستان نمىگنجد

چو در كنار منى گو كمر برو ز ميان * كه هيچ با تو مرا در ميان نمىگنجد

چگونه نام من خسته بگذرد به زبان * ترا كه هيچ سخن در دهان نمىگنجد

چو آسمان دل از مهر تست سرگردان * اگرچه مهر تو در آسمان نمىگنجد

ندانم آنكه ز چشمت نمىرود خواجو * چه گوهريست كه در بحر و كان نمىگنجد