غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ١١٩

252 [ هرك را يار يار مىافتد ]

هنگام سحر گر بخرامى سوى بستان * چون زلف كژت سرو سهى در قدم افتد

خم در قد چون چنبر خواجو فتد آن دم * كز باد صبا در سر زلف تو خم افتد

چون طرّه عنبرشكنش در شكن افتد * از سنبل تر سلسله بر نسترن افتد

دانى كه عرق بر رخ خوبش بچه ماند * چون ژاله كه بر برگ گل ياسمن افتد

كام دل شوريده ز لعل تو برآرم * گر چين سر زلف تو در دست من افتد

چون وقت سحر گل به شكرخنده درآيد * از بلبل شوريده فغان در چمن افتد

گر زانكه به چين اوفتد از زلف تو تارى * زين واسطه خون در دل مشك ختن افتد

طوطى كه شكر مىشكند در شكرستان * نادر فتد ار همچو تو شيرين‌سخن افتد

لعل لب دُرپوش تو چون در سخن آيد * خون در جگر ريش عقيق يمن افتد

هركو چو من از عشق تو بىخويشتن افتاد * در دام غم از درد دل خويشتن افتد

خواجو چو برد سوز غم هجر تو در خاك * آتش ز دل سوخته‌اش در كفن افتد

هرك را يار يار مىافتد * مقبل و بختيار مىافتد

اى بسا دُر كه از محيط سرشك * هردمم در كنار مىافتد

عقرب او چو حلقه مىگردد * تاب در جان مار مىافتد

شام زلفش چو مىرود در چين * شور در زنگبار مىافتد

گرنه مستست جادوش ز چه روى * بر يمين و يسار مىافتد

گل صدبرگ را دگر در دام * همچو بلبل هزار مىافتد

در چمن ز آب چشمهء چشمم * سيل در جويبار مىافتد

چون خيال تو مىكنم تحرير * بخيه بر روى كار مىافتد

دلم از شوق چشم سرمستت * دم‌به‌دم در خمار مىافتد

رحم بر آن پياده كو هردم * در كمند سوار مىافتد

هركه او خوار مىفتد خواجو * همچو ما باده‌خوار مىافتد