غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ١١٥

243 [ گهى كه شرح فراقت كنم بديده سواد ]

چو عكس روى تو در ساغر شراب افتاد * چه جاى تاب كه آتش در آفتاب افتاد

بجام باده كنون دست مىپرستان گير * چرا كه كشتى درياكشان در آب افتاد

بسى بكوى خرابات بى خود افتادند * ولى كه ديد كه چون من كسى خراب افتاد

چو كرد مطرب عشّاق نوبتى آغاز * خروش و ناله من در دل رباب افتاد

به آب چشم قدح كو كسى كه دريابد * مرا كه خون جگر در دل كباب افتاد

دل رميدهء دعد آن زمان برفت از چنگ * كه پرده از رخ رخشندهء رباب افتاد

خدنگ چشم تو در جان خاص و عام نشست * كمند زلف تو در حلق شيخ و شاب افتاد

نسيم صبح چو در گيسوى تو تاب افكند * دل شكستهء خواجو در اضطراب افتاد

دلبرم را پرّ طوطى بر شكر خواهد فتاد * مرغ جانم آتشش در بال‌وپر خواهد فتاد

هر نفس كو جلوهء كبك درى خواهد نمود * نالهء كبك درى در كوه و در خواهد فتاد

چون بديدم لعل او گفتم دل شوريده‌ام * همچو طوطى زين شكر در شور و شر خواهد فتاد

از سرشك و چهره دارم وجه سيم و زر ولى * كى چو نرگس چشم او بر سيم و زر خواهد فتاد

به سكه چون فرهادم آب ديدگان از سر گذشت * كوه را سيل عقيقين بر كمر خواهد فتاد

دشمن ار با ما به مستورى درافتد باك نيست * زانك با مستان درافتد هركه برخواهد فتاد

تشنه‌ام ساقى بده آبى روان كز سوز عشق * همچو شمعم آتش دل در جگر خواهد فتاد

دل به‌آن‌كس ده كه او را جان بلب خواهد رسيد * دست آن‌كس گير كو از پاى در خواهد فتاد

بگذر اى زاهد كه جز راه ملامت نسپرد * هركه روزى در خراباتش گذر خواهد فتاد

باده نوش اكنون كه چين در زلف گل‌رويان باغ * از گذار باد گلبوى سحر خواهد فتاد

كار خواجو با تو افتاد از جهان وين دولتيست * هيچ كارى در جهان زين خوب‌تر خواهد فتاد ؟

گهى كه شرح فراقت كنم بديده سواد * شود سياهى چشمم روان بجاى مداد

كجا قرار توانم گرفت در غربت * كه گشته‌ام به هواى تو در وطن معتاد