غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ١١٣

238 [ پيه‌سوز چشم من سر شمع ايوان تو باد ]

هنوز در سر فرهاد شور شيرينست * اگرچه رفت به تلخى و جان شيرين داد

ز مهر و كينه و بيداد و داد چرخ مگوى * كه مهر او همه كينست و داد او بيداد

ببست بر رخ خور آسمان دريچهء بام * چو پرده زان رخ چون ماه آسمان بگشاد

ز بندگى تو دارم چو سوسن آزادى * ولى تو سرو خرامان ز بندگان آزاد

گمان مبر كه ز خاطر كنم فراموشت * ز پيش مىروى امّا نمىروى از ياد

ز باد حال تو مىپرسم و چو مىبينم * حديث باد صبا هست سربه‌سر همه باد

اگر تو داد دل مستمند من ندهى * به پيش خسرو ايران برم ز دست تو داد

بر آستان محبّت قدم منه خواجو * كه هركه پاى درين ره نهاد سر بنهاد

ياد باد آن كو مرا هرگز نگويد ياد باد * كى رود از يادم آن كش من نمىآيم به ياد

آه از آن پيمان‌شكن كانديشه از آهم نكرد * داد از آن بيدادگر كز سركشى دادم نداد

از حياى چشمهء نوشش شد آب خضر آب * با نسيم خاك كويش هست باد صبح باد

نيكبخت آن كو ز شادى و نشاط آزاد شد * زانكه تا من هستم از شادى نيم يك لحظه شاد

بندهء آن سرو آزادم وگرنى راستى * مادر فطرت ز عالم بنده را آزاد زاد

در هوايش چون برآمد خسرو انجم به بام * ذرّه‌وار از مهر رخسارش ز روزن درفتاد

چون بدين كوتاه‌دستى دل بر ابرويش نهم * كآتش سوزنده را بر طاق نتوانم نهاد

برگشاد ناوكش دل بسته‌ايم از روى آنك * پايبندان را ز شست نيكوان باشد گشاد

گفتمش دور از تو خواجو را كه باشد هم‌نفس * گفت باد صبحگاهى كافرين بر باد باد

پيه‌سوز چشم من سر شمع ايوان تو باد * جان من پروانهء شمع شبستان تو باد

هر پريشانى كه آيد روز و شب در كار من * از سر زلف دلاويز پريشان تو باد

مرغ دل كو طائر بستانسراى عشق شد * همدم بلبل‌نوايان گلستان تو باد

جان سرمستت كه گشت از صافى وصلت خراب * بىنصيب از دُردى دلگير هجران تو باد

سرمهء چشم جهان‌بين من خاكى نهاد * از غبار رهنورد باد جولان تو باد

تا بود گوى كواكب در خم چوگان چرخ * گوى دلها در خم زلف چو چوگان تو باد