غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ١٠٦

222 [ سنبلش برگ ارغوان بگرفت ]

ترك من ترك من بىسروپا كرد و برفت * جگرم را هدف تير بلا كرد و برفت

چون سر زلف پريشان من سودائى را * داد بر باد و فروهشت و رها كرد و برفت

خلعت وصل چو بر قامت من راست نديد * بر تنم پيرهن صبر قبا كرد و برفت

عهد مىكرد كه از كوى عنايت نروم * عاقبت قصد دل خسته ما كرد و برفت

هدهد ما دگر امروز نه بر جاى خودست * بازگوئى مگر آهنگ سبا كرد و برفت

ما نه آنيم كه از كوى وفايش برويم * گرچه آن ترك ختا ترك وفا كرد و برفت

چون مرا ديد كه بگداختم از آتش مهر * همچو ماه نوم انگشت‌نما كرد و برفت

مىزدم در طلبش داو تمامى ليكن * مهرهء مهر برافشاند و دغا كرد و برفت

آن ختائى بچه چون از بر خواجو برميد * همچو آهوى ختن عزم ختا كرد و برفت

ابر نيسان باغ را در لؤلئى لالا گرفت * باد بستان دشت را در عنبر سارا گرفت

چون گل صدبرگ بزم خسروانى ساز كرد * بلبل خوش‌نغمه آهنگ هزارآوا گرفت

زاهد خلوت‌نشين چون غنچه خرگه زد بباغ * از صوامع رخت بربست و ره صحرا گرفت

ابر را بنگر كه لاف درفشانى مىزند * به سكه از چشمم به دامن لؤلئى لالا گرفت

در دلم خون جگر جايش به‌غايت تنگ بود * از ره چشمم برون جست و ره دريا گرفت

اى كه پيش قامتت آيد صنوبر در نماز * راستى را كه بالايت قوى بالا گرفت

چون سواد زلف شبرنگ تو آوردم به ياد * از سرم تا پاى چون شمع آتش سودا گرفت

من كه از كافر شدن ترسى ندارم لاجرم * مؤمنم كافر شمرد و كافرم ترسا گرفت

چشم خواجو بين كه گويد هردم از دريادلى * كاى بسا گوهر كه بايد ابر را از ما گرفت

سنبلش برگ ارغوان بگرفت * سبزه‌اش طرف گلستان بگرفت

بر شكر طوطيش نشيمن كرد * بر قمر زاغش آشيان بگرفت

دور از آن روى بوستان‌افروز * لاله را دل ز بوستان بگرفت