غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ١٠٥

219 [ هيچ دارى خبر اى يار كه آن يار برفت ]

ز كفر زلفت ايمان مىتوان يافت * ز لعلت آب حيوان مىتوان يافت

قدت را رشك طوبى مىتوان گفت * رخت را باغ رضوان مىتوان يافت

ز نقشت صورت جان مىتوان بست * ز لعلت جوهر جان مىتوان يافت

به گاه جلوه بر طرف گلستان * ترا سرو خرامان مىتوان يافت

در آن مجمع كه خلوتگاه خوبيست * ترا شمع شبستان مىتوان يافت

به زير سايهء زلف سياهت * به شب خورشيد رخشان مىتوان يافت

ز زلفت گرچه كافر مىتوان شد * ز عكس رويت ايمان مىتوان يافت

بهر موئى از آن زلف پريشان * دل جمعى پريشان مىتوان يافت

از آن با درد مىسازم كه دل را * هم از درد تو درمان مىتوان يافت

برو خواجو صبورى كن كه از صبر * دواى درد هجران مىتوان يافت

هيچ دارى خبر اى يار كه آن يار برفت * يا شنيدى كه ز كسى كان بت عيّار برفت

غم كارم بخور امروز كه شد كار از دست * دلم اين لحظه نگهدار كه دلدار برفت

كه كند چاره‌ام اين لحظه كه بيچاره شدم * كه دهد ياريم امروز كه آن يار برفت

جهد كردم كه ز دل بو كه برآيد كارى * چكنم كاين دل محنت‌زده از كار برفت

اين زمان بلبل دلسوخته گو دم دركش * زانكه آن طوطى خوش‌نغمه ز گلزار برفت

درد بيمار عجب گر به دوائى برسد * خاصه اكنون كه طبيب از سر بيمار برفت

همچو آن فتنه كه ديوانه‌ام از رفتارش * آدمىزاده نديدم كه پرىوار برفت

بت ساغركش من تا بشد از مجلس انس * آبروى قدح و رونق خمّار برفت

آنچه مىبود كه تا ساقى از آن مىپيمود * كس نديديم كه از ميكده هشيار برفت

بوى انفاس تو خواجو همه عالم بگرفت * اين چه عطرست كه آب رخ عطّار برفت