غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ١٠٣

215 [ اى قمر تابى از بناگوشت ]

مستسقيى كه تشنهء درياى وصل بود * بگذشت آبش از سر و از يم خبر نداشت

دل صيد عشق او شد و آگه نبود عقل * افتاد جام و خرد شد و جم خبر نداشت

جم را چو گشت بىخبر از جام مملكت * خاتم ز دست رفت و ز خاتم خبر نداشت

عيسى كه دم ز روح زدى گو ببين كه من * دارم دمى كه آدم از آن دم خبر نداشت

خواجو كه گشت هندوى خال سياه دوست * دل را به مُهره داد و ز ارقم خبر نداشت

كاروان خيمه بصحرا زد و محمل بگذشت * سيلم از ديده روان گشت و ز منزل بگذشت

ناقه بگذشت و مرا بيدل و دلبر بگذاشت * اى رفيقان بشتابيد كه محمل بگذشت

ساربان گو نفسى با من دلخسته بساز * كاين زمان كار من از قطع منازل بگذشت

نتواند كه بدوزد نظر از منظر دوست * هرك را در نظر آن شكل و شمايل بگذشت

سيل خونابه روان شد چو روان شد محمل * عجب از قافله زان گونه كه بر گل بگذشت

نه من دل‌شده در قيد تو افتادم و بس * كاين قضا بر سر ديوانه و عاقل بگذشت

قيمت روز وصال تو ندانست دلم * تا ازين گونه شبى بر من بيدل بگذشت

هركه شد منكر سوداى من و حسن رخت * عالم آمد بسر كويت و جاهل بگذشت

جان فداى تو اگر قتل منت درخور دست * خنك آن كشته كه در خاطر قاتل بگذشت

دوش بگذشتى و خواجو به تحسّر مىگفت * آه ازين عمر گرامى كه بباطل بگذشت

اى قمر تابى از بناگوشت * شكّر آبى ز چشمهء نوشت

جاودان مست چشم ميگونت * واهوان صيد خواب خرگوشت

خسرو آسمان حلقه‌نماى * حلقه‌درگوش حلقه‌درگوشت

آن خط سبز هيچ دانى چيست * كه دميد از عقيق دُرپوشت

از زمرّد ز دست خازن حسن * قفل بر درج لعل خاموشت

اى كه هرگز نمىكنى يادم * نكنم يك‌نفس فراموشت

كاش كامشب بديدمى در خواب * مست از آن‌سان كه ديده‌ام دوشت

گرچه ما بىتو زهر مىنوشيم * باد هر مى كه مىخورى نوشت