غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ١٠٢

213 [ ديشب دلم ز ملك دو عالم خبر نداشت ]

هيچ دل نيست كه ميلش به دلارائى نيست * ضايع آن ديده كه بر طلعت زيبائى نيست

اگر از دوست تمنّاى تو چيز دگرست * اهل دل را بجز از دوست تمنّائى نيست

اى تماشاگه جان عارض شهرآرايت * بجز از روى تو در شهر تماشائى نيست

ظاهر آنست كه بر صفحهء منشور جمال * مثل ابروى دلاراى تو طغرائى نيست

در هواى گل رخسار تو شب تا سحرم * بجز از بلبل شوريده هم‌آوائى نيست

هر سرى لايق سوداى تو نبود ليكن * از تو در هيچ سرى نيست كه سودائى نيست

جاى آن هست كه بنوازى و دستم گيرى * كه بجز سايهء لطف تو مرا جائى نيست

نه كه چون لعل شكربار تو نبود شكرى * كه بهنگام سخن چون تو شكرخائى نيست

خواجو از عشق تو تا منصب لالائى يافت * همچو الفاظ خوشش لؤلؤ لالائى نيست

بر سر كوى خرابات محبت كوئيست * كه مرا بر سر آن كوى نظر بر سوئيست

دهنش يكسر مويست و ميانش يك موى * وز ميان تن من تا به ميانش موئيست

ابروى او كه ز چشمم نرود پيوسته * نه كمانيست كه شايستهء هر بازوئيست

مرهمى از من مجروح مداريد دريغ * كه دلم خستهء پيكان كمان‌ابروئيست

گر من از خوى بد خويش نگردم چه عجب * هركسى را كه در آفاق ببينى خوئيست

ز آتش دوزخم از به هرچه مىترسانيد * دوزخ آنست كه خالى ز بهشتىروئيست

نسخهء غاليه يا رايحهء گلزارست * نكهت سنبل تر يا نفس گلبوئيست

هركه از زلف دراز تو نگويد سخنى * دست كوته كن ازو زانكه پريشان‌گوئيست

اگر از كوى تو خواجو به ملامت نرود * مكنش هيچ ملامت كه ملامت‌جوئيست

ديشب دلم ز ملك دو عالم خبر نداشت * جانم ز غم برآمد و از غم خبر نداشت

آن را كه بود عالم معنى مسخّرش * ديدم به صورتى كه ز عالم خبر نداشت

دل‌خسته‌ئى كه كشته شمشير عشق شد * زخمش بجان رسيد وز مرهم خبر نداشت