غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ١٠١

210 [ مشنو كه مرا با لب لعلت هوسى نيست ]

گر سر شه مات دارى پيش اسبش رخ بنه * كآنكه پيش شه دم از فرزين زند فرزانه نيست

گفتمش پرواى درويشان نمىباشد ترا * گفت ازين بگذر كه اين‌ها هيچ درويشانه نيست

گرچه باشد در ره جانانه جسم و جان حجاب * جان خواجو جز حريم حضرت جانانه نيست

گرچه كارى چو عشقبازى نيست * بگذر از وى كه جاى بازى نيست

به حقيقت بدان كه قصّه عشق * پيش صاحبدلان مجازى نيست

چون نواهاى دلكش عشّاق * هيچ دستان به دل‌نوازى نيست

ملك محمودى از كجا يا بى * اگرت سيرت ايازى نيست

توسن طبع را عنان دركش * كه روانى به تيزتازى نيست

شمع را زان زبان برند كه او * عادتش جز زبان‌درازى نيست

بادهء صاف كو كه صوفى را * جامه بىجام مى نمازى نيست

دل دستان‌سراى مستان را * پرده‌سوزى به پرده‌سازى نيست

خيز خواجو كه نزد مشتاقان * مهرورزى به مهره‌بازى نيست

مشنو كه مرا با لب لعلت هوسى نيست * كاندر شكرستان شكرى بىمگسى نيست

كس نيست كه در دل غم عشق تو ندارد * كآن را كه غم عشق كسى نيست كسى نيست

بازآى كه با هم‌نفسى خوش بنشينيم * كز عمر كنون حاصل ما جز نفسى نيست

تنها نه مرا با رخ و زلفت هوسى هست * كامروز كسى نيست كه صاحب هوسى نيست

شب نيست كه فرياد بگردون نرسانم * ليكن چه توان كرد كه فريادرسى نيست

بر طرف چمن ناله‌اش آن سوز ندارد * هر بلبل دلسوخته كاندر قفسى نيست

از قافلهء عشق بجز نالهء خواجو * در وادى هجران تو بانگ جرسى نيست