عرفان الحق ( فارسى ) — الصفحة ٧٥

شعر [ نور سماوات و زمين خود عليست ]

بر در ما سر به اطاعت گذاشت * زندگى خود به قناعت گذاشت

چشم و دلش بد همه بر داد من * مرد بحب من و اولاد من

در كف او نيست بجز دامنم * جرم و گناهش همه را ضامنم

بر در عفوم به پناه آمده * سوى ثوابى ز گناه آمده

هيچ ندارد به كف از زاد راه * جز دل شرمنده و روى سياه

نك به صفا غيرت طورش كنم * غرق يم رحمت و نورش كنم

راحت آماده به روحش دهم * دولت عقبى به فتوحش دهم

اى اسد الله به دارائيت * بر دل بيدار و دل‌آرائيت

سوى دلم يك نظر از غيب كن * پاكش از آلودگى و عيب كن

اى كرمت سلسله جنبان من * بند غمت سلسله جان من

فقر مرا لطف تو معمور داشت * ملك سليمان به كف مور داشت

ملك تو بس وافر و معمور بود * هر دوجهان قسمت يك مور بود

تا نگرد دايره موريم * چرخ زند دور به مأموريم

خرقه فقرم چو تو دادى بدوش * از شرف خرقه عيوبم بپوش

باز يكى همت شاهانه كن * دوره ما گرم به پيمانه كن

دور جهان بر روش و سير تست * هرچه رسد بر همه كس خير تست

خاصه كه ما در غم و جوش توايم * حلقه‌كش و حلقه به گوش توايم

حلقه ما را خوش و مسرور دار * چشم بد از دوده ما دور دار

گر تن ما لايق آتش بود * هم به اميدى دل ما خوش بود