عرفان الحق ( فارسى ) — الصفحة ٧٤

شعر [ نور سماوات و زمين خود عليست ]

رشته ايجاد چو در دست تست * هرچه بلند است همه پست تست

دست تو را اى همه دستى به زير * در همه دم دست فقيرت بگير

گر گنهى مىرود از ما ببخش * دوست پى كورى اعدا ببخش

ياد تو هر دل نكند ضال باد * نام تو هركس نبرد لال باد

باز گه خرقه تهى كردنم * مغز از اين پوست برآوردنم

چونكه شود نوبت تغيير دلق * جان رسد از تلخى مرگم به حلق

نو كنم اين كهنه صد رنگ را * برتر از امكان زنم اورنگ را

خرقه ديگر ز تو بايد مرا * كز تو نماينده نمايد مرا

خسرو ملك ملكوتم كند * مرشد اهل جبروتم كند

باز نمائى به ملائك تمام * كز چه صفى يافته اين احتشام

در همهء عمر مرا بند ، بود * گفت ثنايم هله تا زنده بود

شايد اگر عفو گناهش كنم * در دو جهان بر همه شاهش كنم

جان و سرش در ره ما خاك شد * نيست عجب گر سر افلاك شد

او به گدائى كه پناهى نداشت * جز دل افسرده و آهى نداشت

جز بسوى درگه ما رو نكرد * جز به يكى لقمه ما خو نكرد

قوت مرا قوت تجريد ساخت * داد مرا دوده توحيد ساخت

هرچه به او دادم اگر خاك بود * خورد به صد منت و بىباك بود

شكر وى از لقمه كم بيش بود * گفت همين قسمت درويش بود

هيچ ز ما مكنت و مالى نخواست * روزى خود را مه و سالى نخواست

جايزه خلق به دامن نبرد * يك گله از دوست به دشمن نبرد

هيچ شبى روزى فردا نداشت * هيچ دمى شكوه ز اعدا نداشت