عرفان الحق ( فارسى ) — الصفحة ٧٣

شعر [ نور سماوات و زمين خود عليست ]

عقل ز تعليم تو پر كرده مشت * چرخ بتعظيم تو خم كرده پشت

تا نبود غير تو مولاى خلق * مهر تو شد سر سويداى خلق

هركه نه بر تست تولاى او * باد سقر تا به ابد جاى او

دوستيت حاصل هر مطلب است * روز كسى كز تو نباشد شب است

ما ز توايم ارچه گنه‌پيشه‌ايم * وز گنه خويش در انديشه‌ايم

جان صفى شاكر احسان تست * جرم صفى جاذب غفران تست

مژده رحمت كه به گوشم رسيد * خرقه فقر از تو بدوشم رسيد

چون پى اين خرقه نظر داشتى * چشم ز عيبم همه برداشتى

قابل اين خرقه نه اين دوش بود * اين كرم پير خطاپوش بود

تا بنمائى كه عطاپيشه كيست * نخل كرم را ثمر و ريشه كيست

چشم در اين دور فكندى بخلق * تا كه بود لايق اين تاج و دلق

يعنى از اين جمله گنهكار كو * مستحق رحمت غفار كو

بود صفى از همه نادارتر * عاجز و مسكين و گنهكارتر

سايه فكندى ز كرم بر سرش * خلعت غفران تو شد در برش

مورد عفو اسد اللّه شد * صاحب اين خرقه و اين راه شد

تا همه دانند كه ستار كيست * غير على فاعل مختار كيست ؟

كار نه آن است كه جز حق كند * هرچه كند قادر مطلق كند

هركه به حكم تو كند اعتراض * نيست جوى نقطه قلبش بياض

آنكه مصفى ز تو شد صوفى است * عارف اسرار تو معروفيست

آنچه صفى را ز سخا داده‌اى * نيست عجب محض عطا داده‌اى

فضل تو شد شامل حال فقير * هست بفضل تو مآل فقير