عرفان الحق ( فارسى ) — الصفحة ٣٥

شعر [ شاد جانى كه حق‌شناس بود ]

گر يك از صد هزار نعمت خود * باز گيرد دمى به حكمت خود

بر تو ابواب خير بسته شود * رشته هستيت گسسته شود

هريك از پنج حس فرزانه * مدد از حق برد جداگانه

موبه‌مويت ز حق برد امداد * ناسپاسش دد است بلكه جماد

عقل و جانى كه جود حق دادش * شكر منعم چرا شد از يادش ؟

گر ز درويشيت نشانى هست * شكر كن تا تو را توانى هست

شكر تنها نه با زبان آيد * بل بايمان و عقل و جان بايد

لفظ شكرت ز شكر كاشف نيست * اين‌چنين شكر شكر عارف نيست

شكر يعنى كه نعمت حضرت * نشود صرف جز كه در خدمت

دهدت هرچه او ز فياضى * حق خود دان و شو بدان راضى

حق هر ذى حقى كه حضرت داد * همه بر حكمت و عدالت داد

تو مگو از چه اين كم آن بيش است * بهر آن نوش و بهر من نيش است

اين تو بينى كه نيست آبت صاف * ورنه او داده حق ما ز انصاف

خلق اندر قبول فيض وجود * حق خود برد هركس از شه جود

نيست اينجا مقام اين تحقيق * خواهم از حق بشكر او توفيق

دار دل بر سپاس او حاضر * باش بر هرچه داده او شاكر

شكر منعم اگر توئى بنده * عضو عضو تو راست زيبنده

عضوها را بجا كنى گر صرف * شكر منعم نموده‌اى بىحرف

چشم دادت كه بينى اعجازش * گوش دادت كه بشنوى رازش

شكر او گر چنان كنى كه رواست * نعمت افزون شود چنان كه بناست

بارالها به شاكران درت * كه نمودند شكر ما حضرت