عرفان الحق ( فارسى ) — الصفحة ٢٦

در منقبت اسد الله الغالب على ابن ابى طالب عليه السلام

تو شوى كشته گر ز شمشيرم * دوستى را بجاست تقصيرم

گفت اين‌ها فسانه و دغل است * دوستى محض ذات لم‌يزلست

حب آن را كه بر تو شد واجب * مىفروشى بحب بىطالب

تو نخواهى اگر مرا كشته * من كنم نك به خونت آغشته

يا بايمان درآى و شاد بخند * يا كه بازوگشاى و لب بربند

كشت و تكبير گفت و برد سرش * گشت ميدان تهى ز شور و شرش

ضرب او گفت سيد كونين * هست افضل ز طاعت ثقلين

شمه‌اى از جهاد اكبر او * هم بگويم بعون رهبر او

كافرى سوى او خيو انداخت * كرد او را رها ز بند و نواخت

گفت او كز چه كردى آزارم ؟ * چونكه دانى ز اهل بيدادم

گفت آمد به پيش غدارى * خواست بر من رساند آزارى

دفع او بود سخت لازم‌تر * كه بكفر از تو بود جازم‌تر

گر رها كردمت غزائى بود * در پس پشت اژدهائى بود

كشتم او را بذى الفقار دگر * بر تو آرم نبرد بار دگر

قتل تو چون گذشت تشويشم * هست بس سهل و مختصر پيشم

گفت زين حال گو كه تا چون است * حالم از حالتت دگرگون است

جز تو و من كه زيربند توام * از دل‌وجان نيازمند توام

اندرين دشت هم نبردى نيست * كافر و اژدها و مردى نيست

كس نه در پيش تو نه در پشت است * گفت او نفس آهنين مشت است

ز آن خيو نفس در خروش آمد * وز تهور بخشم و جوش آمد

خشم ز اوصاف نفس مردود است * ترك او فرض عقل محمود است