عرفان الحق ( فارسى ) — الصفحة ١٤

لمؤلفه [ زين ناحيه مردان قلندر رفتند ]

سالك راه خود را رود و كشته خود را درود . آنكه راه‌سپارست با يمين و يسارش چه كار ؟ با همه همراه است و از همه بر كنار .

مجذوب حيوة را ريخت و از خود و خلق گريخت .

مرتاض بمراد خود نكوشد و بهر زخمى نخروشد . عاشقى شيوه رندان بلاكش باشد .

فقير نه شادى دارد نه غم ، نه زياد گردد و نه كم . هرچه داشت داد ، از براى دزد چيزى ننهاد .

ابليس از فقير بگريزد و به او نياويزد .

مريد حق را مراقب است و نفس را مصاحب ، به خود مشغول است و از خوديت ملول .

مراد هر حقى را برساند و در عطا عاجز نماند .

مرشد اول از خود مرد و ثانى مردم را به راه خدا برد . تا نميرد دستى را نگيرد .

كامل جمع و فرق را داراست و بر جمع و فرق بىاعتنا .

صوفى نه قال دارد نه حال ، نه فراق داند نه وصال ، نه صلح جويد نه جنگ ، نه نقش گيرد نه رنگ ، نه اندك شود نه افزون ، نه وضع پذيرد نه قانون .

شيخ شهر علم است و شخص حلم . مجهول ندارد ، مجعول نگذارد نه به نعمتى منقلب شود نه به نقمتى مضطرب .

پير نه پرده از رخ گشود نه پرده بر رخ بست همان است كه بود همين است كه هست .