عوارف المعارف ( فارسى ) — الصفحة ٥٢

حرف اضافه و پيشوند

الف - استعمال ضماير شخصى به جاى ضماير اشاره ( « او » به جاى « آن » ) :

از ميان اصحاب شخصى مىآمد اسماعيل نام و كاغذى در دست ، سى دايره بر او . ( ص 82 )

ب - استعمال ضمير منفصل فاعلى به جاى ضمير مشترك ( « تو » به جاى « خود » ) :

خدايا محبّت تو به من دوست‌تر گردان از سمع و بصر و اهل و مال . ( ص 187 )

الف - استعمال واحد شمارش « عدد » در موردى كه اكنون معمول نيست :

پنجم دوازده عدد ملك بفرستد تا در حقّ گناهان وى استغفار مىكنند . ( ص 163 )

ب - به كار بردن « سه صد » به جاى « سيصد » :

عون عبد اللّه مسعود ، سه صد و شصت دوست داشت . ( ص 82 )

الف - توالى قيدها :

ببايد دانست كه كم خوردن در خلوت شرط است . . . بعد از آن بتدريج تا كم مىكند شايد . ( ص 104 )

ب - استعمال « نيك » به جاى « سخت » :

من نيك تنگدل شدم . ( ص 68 )

1 . موارد استعمال « ب ، به »

الف - پيشاوند وصفى ( به روزه روزه‌دار ) :

ايشان گفتند : ما به روزه‌ايم . گفت : بخوريد ، كه به روزه باشيد ضعيف شويد . ( ص 39 )

ب - به جاى كسرهء اضافه :