عوارف المعارف ( فارسى ) — الصفحة ٥١
صفت
يعنى اى خدايا 126 مرا توفيق ده تا كلام تو بشنوم و بر كار گيرم ( ص 126 )
ز - استعمالات شاذّ و نادر :
وصيّت مىكنم ترا ، يا معاذ ، به تقوى و راستى سخن و . . . و دشمنايگى 127 دنيا و دوستى آخرت . ( ص 108 )
نيز : به كار بردن « زيادتى » به جاى « زياد » و « عارفت » به جاى « معرفت » :
و هر آن كس كه محبّتى زيادتى ندارد با اين طايفه ، اولاتر آن باشد كه راغب صحبت ايشان نباشد . ( ص 51 )
باشد كه بدين نظر ، موهبتى جسيم و عارفتى 128 عميم از بارى تعالى بيابم . ( ص 58 )
ح - استعمال ضمير اشارهء منفرد براى مشاراليه جمع يا اسم جمع :
شيخ - رضى اللّه عنه - گفت : اين قومى باشند كه وقتى خود را ملامتى خوانند . ( ص 30 ) به جاى « اينها قومى باشند . . . »
ط - الصاق « ى » مصدرى به صفت عربى :
اصلى عظيم است و سعادتى شگرف سالكان را قيام نمودن به واجبى حق استقامت . ( ص 19 )
صفت
صفت
الف - تركيب وصفى مقلوب :
منصب شيخى و مرتبت مقتدائى در طريقت صوفيان ، عالىمقامى است از حضرت رسالت .
( ص 33 )
حسنة حسنة يعنى : سره گليمى است ، شگرف پيراهنى است و نيكوحلّهاى است .
( ص 42 )
ب - مطابقت ندادن موصوف و صفت عربى :
به واسطهء آن ذرايع اكيد و شوافع حميد از سمت شبهت و . . . محفوظ بماندند . ( ص 52 )