عوارف المعارف ( فارسى ) — الصفحة ٤٣

اشعار فارسى و عربى منقول در ترجمه

گاهى تقسيمات نثر را با نظم تأكيد و بيان كرده است :

ابن عطا - قد - گفته است استجابت بر چهار وجه است : اوّل اجابت توحيد ، دوم اجابت تحقيق ، سوّم اجابت تسليم ، چهارم اجابت تقريب . و معنى اين هر چهار در اين رباعى تعبيه است ، شعر :

با شرع بساز ، تا ز بد باز رهى * تسليم گزين تا ز خرد باز رهى

در نور عيان ز ديو و دد باز رهى * در تابش دوستى ز خود باز رهى

( ص 15 )

براى آوردن شعرى كه مطمح نظر اوست اين چنين مقدّمه مىچيند :

آنچه غوغاى بشريّت و قاذورات انسانيّت باشد ، از لوح اندرون محو شود و باطن صفاى كلّى بيابد . . . عروس معانى بر منصّهء مهجة القلب جلوه نمايد چنان كه سنائى گويد :

عروس حضرت قرآن نقاب آنگه براندازد * كه دار الملك ايمان را مجرّد بيند از غوغا

( ص 16 )

گاهى از ابياتى استفاده مىكند كه حاوى اشارات قرآنى و اصطلاحات صوفيانه است :

عُشّاق تو از الَست مست آمده‌اند * سرمست ز بادهء الست آمده‌اند

( ص 17 )

فقر در نيستى قدم زدنست * بر سر كوى غم علم زدنست

هر چه ميراث آدم و حواست * در خرابات درد كم زدنست

( ص 28 )

فانى ز خود و به دوست باقى * اين طرفه كه نيستند و هستند

اين طايفه‌اند اهل توحيد * باقى همه خويشتن‌پرستند

( ص 30 )

در مواردى از كلمات نظم ، در نثر استفاده كرده است :

هر آن كس كه فقر او صحّت يافت ، ازل او ابد ، و ابد او ازل ، اوّل او آخر ، آخر او اوّل ؛ عيان او نهان ، نهان او عيان . بلبل وقتش بدين ابيات مترنّم بود ، شعر :

سحرگهى كه ازل با ابد قرين گردد * نهان عيان شود و آسمان زمين گردد .

( ص 78 )