شرح مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٥٥٩
واژه‌نامه « 1 »
مئونت : قوت و لوازم معيشت ، هزينه
نائم : خواب
ناجايگاه : جاى نامناسب
نار : آتش
ناسى : فراموش‌كار
ناشكفت : صبر كرد ، شكيبيد .
ناشى : تازه‌كار
ناصح : نصيحت‌كننده ، پنددهنده
ناصيه : پيشانى
ناطقه : قوّهء عاقله كه آدمى را از ديگر حيوانات ممتاز مىسازد .
ناظر : بيننده
ناف : نافه ، انبان مشك ، كيسهء زير شكم آهو كه در آن مادهء خوشبوى مشك گرد مىآيد ؛ در اينجا كنايه از مشك مقصود است .
نافى : نفىكننده
ناقتى : شتر من
ناقه : شتر
ناكر : كسى كه قبول ندارد و نمىپذيرد .
ناليسيده : نليسيده ، نچشيده
نامعقول : هرچه عقل ادراكش نكند .
ناموضع : نابجا
ناميات : جمع « ناميه » ، گياهان ؛ روييدنها
نايره : شعله‌هاى آتش
نايى : نوازندهء نى
نبت : گياه
نبى : قرآن
نتاج : فرزند ؛ در اينجا مظهر ، نمونه
ندّ : همتا ، انباز ، شريك
ندم : پشيمانى
ندما : جمع « نديم » همدمان ، هم‌نشينان ، خدمتكاران
نذير : ترساننده
نرد : بازى كه بوذرجمهر در برابر شطرنج ساخته است . اين بازى داراى تخته‌اى است كه به دو قسمت مشابه تقسيم مىشود و هر قسمت 12 خانه دارد . دو طاس و سى مهره نيز از لوازم اين بازى است .
نرم‌سار : لطيف
نزع : كنده شدن ( روح از بدن )
نزهت : پاكيزگى
نژند : لاغر ، نحيف ، پژمرده ، افسرده
نسخ : نوشتن
نسيان : فراموشى
نشتر : آلت فلزى كه طبيبان جهت گرفتن خون به كار مىبردند .
نشف : جذب رطوبت و نم ؛ ورچيدن و از بين بردن
نشور : زنده كردن مردگان