شرح مثنوى ( فارسى )
- المؤلف: محمد نعيم
- الوفاة: قرن 11
- القسم: الأخلاق والعرفان
- الناشر: كتابخانه موزه و مركز اسناد مجلس شوراى اسلامى - تهران
فهرس الكتاب
- [ مقدمه رسول جعفريان ]
- فهرست مطالب
- پيشگفتار
- مقدّمهء مصحّح
- 1 . دورنمايى از حيات مولانا
- وصيت‌نامهء مولانا
- 2 . آثار مولانا
- الف - آثار منثور :
- ب - آثار منظوم :
- 3 . شكل‌گيرى سرايش مثنوى و سبب تأليف آن
- 4 . درون‌مايه و ساختار مثنوى
- 5 . منابع مثنوى
- 6 . شروح مثنوى
- الف - شروح فارسى
- ب - شروح تركى
- ج - شروح عربى
- د - شروح به زبان اردو
- ه - شروح به زبان انگليسى
- 7 . دربارهء شارح
- 8 . ويژگيهاى اين شرح
- 9 . دستنوشتها و شيوهء بازخوانى
- دفتر اوّل
- عاشق شدن پادشاه بر كنيزك و خريدن پادشاه آن كنيزك را 3
- ظاهر شدن عجز حكيمان از معالجهء كنيزك بر پادشاه و روى آوردن پادشاه به درگاه خدا و خواب ديدن پادشاه پير غيبى را و يافتن طبيب الهى و حاصل شدن مراد
- تخليط وزير در احكام انجيل 5
- در بيان آنكه اين اختلاف در صورت و روش است ، نه در حقيقت راه
- برجستن آتش چهل گز بالا و صف شدن و جهودان را در ميان گرفتن 7
- باز ترجيح نهادن شير جهد را بر توكّل و فوائد جهد را بيان كردن 10
- مكر كردن خرگوش با شير « 4 »
- غرّيدن شير از دير آمدن خرگوش
- هم در بيان مكر خرگوش
- جواب گفتن هدهد ، طعن زاغ را
- قصّهء آدم - عليه السلام - و بستن قضا [ نظر ] او را از مراعات صريح نهى « 4 » و ترك تأويل
- تفسير « رجعنا من الجهاد الأصغر إلى الجهاد الأكبر » 20
- سؤال كردن رسول [ روم ] از امير المؤمنين عمر رضى اللّه عنه 21
- اضافت « 1 » كردن آدم آن « 2 » زلّت را به خويش كه « رَبَّنا ظَلَمْنا أَنْفُسَنا »
- سؤال كردن رسول روم از عمر - رضى اللّه عنه - سبب ابتلاى روح به اين آب و گل جسم
- در بيان آنكه « من أراد أن « 5 » يجلس مع اللّه فليجلس مع أهل التصوّف »
- تعظيم ساحران مر موسى را - عليه السلام - كه چه فرمايى ؟ اوّل تو اندازى عصا يا ما « 1 » مىاندازيم ؟ 25
- بازگفتن بازرگان به طوطى آنچه ديد از طوطيان هندوستان 26
- بشنيدن آن طوطى حركات طوطيان و مردن آن طوطى در قفص و نوحه كردن خواجهء او
- شنيدن آن طوطى حركات طوطيان
- در معنى اين حديث « إنّ سعدا لغيور و أنا أغير من سعد و اللّه أغير منّى و من غيرته حرّم الفواحش « 1 » ما ظهر منها و ما بطن » 30
- تفسير اين حديث « إنّ لربّكم فى أيّام دهركم نفحات ألا فتعرّضوا لها « 2 » » 32
- قصّهء سؤال كردن عايشه - رضى اللّه عنها - از مصطفى - صلّى اللّه عليه و سلّم - كه امروز باران باريد ، چون تو سوى « 5 » گورستان رفتى ، جامه‌هاى تو تر نيست ! 40
- تفسير قول حكيم سنائى قدّس سرّه 42
- قصّهء ناليدن استن حنّانه چون براى پيغمبر منبر « 1 » ساختند كه جماعت انبوه شد « 2 » ، گفتند : ما روى مبارك تو را هنگام وعظ گفتن نمىبينيم 43
- گردانيدن عمر - رضى اللّه عنه - نظر او را از مقام گريه كه مقام هستى است به مقام استغراق كه مستى « 4 » است 45
- صبر فرمودن اعرابى زن خود را و فضيلت صبر و فقر گفتن با زن 48
- نصيحت كردن زن مر شوى را كه سخن افزون از قدم و از مقام خود مگو لِمَ تَقُولُونَ
- نصيحت كردن مرد زن را كه در فقيران به خوارى منگر [ و ] در كار حق به گمان كمال « 4 » نگر و طعنه مزن در فقر
- در بيان اين خبر كه « إنّهنّ يغلبن العاقل و يغلبهنّ الجاهل » 52
- تسليم كردن مرد خويش را به آنچه التماس زن بود
- در بيان آنكه موسى و فرعون هر دو مسخّر مشيّت حق‌ّاند چنانچه زهر و پازهر « 1 »
- در بيان آنكه موسى و فرعون هر دو مسخّر مشيّت حق‌اند
- در معنى مَرَجَ الْبَحْرَيْنِ يَلْتَقِيانِ بَيْنَهُما بَرْزَخٌ لا يَبْغِيانِ
- در معنى آنكه آنچه ولىّ كامل كند ، مريدان را نشايد گستاخى كردن و همان فعل كردن
- مخلص ماجراى عرب و جفت « 2 » او
- تعيين كردن زن طريق طلب « 1 » روزى « 2 » شوى خود را « 3 »
- در بيان آنكه چنانچه گدا عاشق كرم كريم است ، كرم كريم عاشق گداست . اگر گدا را صبرش بود ، كريم به در او « 7 » آيد و اگر كريم را / B 52 / صبر بود ، گدا بر در او آيد . امّا صبر گدا كمال گداست و صبر كريم نقصان كريم
- فرق در ميان آنكه درويش است به خدا و آنكه درويش است به نان
- قبول كردن « 1 » خليفه هديه را و عطا فرمودن
- قصّهء آن‌كس كه در « 6 » يارى « 7 » بكوفت « 8 »
- روى درهم كشيدن به سبب ملال « 4 » مستمعان
- طلب كردن يوسف صدّيق ارمغان از مهمان 63
- مرتدّ شدن كاتب وحى به سبب آنكه پرتوى وحى [ بر وى زد ] 64
- قصّهء مراء كردن روميان و چينيان در علم نقاشى و صورتگرى « 3 » 65
- پرسيدن پيغامبر - عليه السلام - مر زيد را كه : امروز چونى ؟ 69
- حكايت [ زيد در جواب رسول عليه السلام ]
- گفتن پيغمبر - عليه السلام - [ مر زيد را كه اين سرّ را فاش‌تر از اين مكن ]
- رجوع به حكايت زيد قدّس سرّه « 2 »
- رجوع به قصّهء علىّ رضى اللّه عنه
- دفتر دويم
- اندرز كردن صوفى خادم را « 1 » 78
- مشورت كردن حق تعالى با فرشتگان در ايجاد خلق « 1 »
- سوار شدن صوفى خرش را و بر روى افتادن « 7 »
- قصّهء انكار كردن حضرت عيسى از آموختن اسم اعظم حق تعالى رفيق خود را 82
- يافتن پادشاه باز را به خانهء پيرزن 83
- تمامى قصّهء زنده شدن استخوانها « 5 » به دعاى عيسى عليه السلام
- تعريف كردن مناديان قاضى مفلس را گرد شهر « 2 » 86
- حكايت « 4 »
- ملامت كردن مردم شخصى را [ كه مادرش را كشت به تهمت ]
- امتحان پادشاه آن دو غلام را 89
- قسم غلام در صدق [ و ] وفاى يار خود « 10 »
- حسد كردن حشم بر غلام خاص « 1 »
- گرفتار شدن باز پادشاه ميان « 1 » جغدان به ويرانه
- سوار « 6 » شدن ذو النّون مصرى 94
- فرمودن والى آن مرد را كه اين خاربن را « 3 » كه نشانده‌اى بركن
- وحى آمدن به « 7 » موسى عليه السلام 97
- پرسيدن حضرت « 6 » موسى - عليه السلام - [ از حقّ تعالى سرّ غلبهء ظالمان ]
- ترك گفتن آن « 2 » ناصح بعد از متابعت پندآموز را
- بقيّهء قصّهء بايزيد و آن شيخى « 2 » كه گفت : كعبه منم 101
- دانستن پيغمبر - عليه السلام - كه « 2 » سبب رنجورى آن شخص ، مشورت است « 3 » 104
- بار دويم « 3 » در سخن [ كشيدن ] آن سائل آن بزرگ را « 4 » تا حقيقت [ حال او معلوم‌تر گردد ]
- مثال در بيان معنى « نؤمن بالقدر خيره و شرّه » 108
- وصيّت كردن پيغمبر - صلّى اللّه عليه و سلّم - بيمار را
- فوت شدن دزد
- جواب گفتن ابليس « 1 » معاويه را 113
- انديشيدن يكى از « 4 » اصحاب به « 5 » انكار
- امتحان هر چيزى تا ظاهر شود « 7 » هر خيرى و شرّى [ كه در وى است ]
- شرح فايدهء حكايت آن شخص اشتر جوينده « 3 » 116
- حكايت هندو كه با يار « 10 » خود « 11 » جنگ مىكرد بر كارى و خود خبر نداشت كه او هم بدان مبتلاست « 12 » 117
- شكايت كردن پيرى با طبيب از رنجهاى خود 119
- آغاز منوّر شدن حواسّ عارف
- كرامات آن درويش « 3 » [ كه در كشتى متّهمش كردند ] 122
- بيان آن دعوى كه عين آن دعوى [ گواه صدق خويش ] « 1 » است « 2 »
- قصّهء برخاستن منازعت از ميان « 5 » انصار به بركت « 6 » رسول عليه السلام « 7 »
- قصّهء بط بچگان كه مرغ خانگى پروردشان « 8 » 125
- عذر گفتن فقير با شيخ
- دفتر سيوم
- در بيان آنكه [ اللّه ] گفتن نيازمند ، عين لبّيك گفتن حق است
- حكايت آن مرد روستايى 127
- قصّهء اهل ضروان و حيله كردن ايشان 130
- رسيدن خواجه با قوم خود [ به ديه ]
- اشاره در شناختن مدّعى كمال را
- قصّهء هاروت و ماروت 135
- حكايت مارگيرى « 3 » كه اژدهاى « 4 » فسرده « 5 » را مرده « 6 » پنداشت 136
- مهلت دادن موسى - عليه السلام - فرعون را تا « 1 » ساحران را جمع كند
- جمع آمدن ساحران از مداين
- اختلاف كردن آن جماعت در چگونگى شكل پيل 138
- داستان مشغول شدن عاشق به عشق‌نامه خواندن 140
- دويدن گاو در خانهء آن دعاكننده
- عذر گفتن نظم‌كننده و يارى خواستن / B 66 / از بارى تعالى
- در بيان آنكه تن روح را چون لباسى است / A 76 /
- كرامات شيخ اقطع و زنبيل بافتن او 141
- جرأت ساحران فرعون بر قطع دست و پا
- شكايت استر پيش اشتر 144
- عذر گفتن شيخ بهر ناگريستن بر [ مرگ ] فرزندان 145
- مخفى بودن آن درختان از چشم خلق 146
- باز پيش رفتن دقوقى به امامت قوم
- شنيدن دقوقى در ميان نماز آه [ آن كشتى كه غرق خواست شدن ]
- رفتن هر دو خصم پيش داود عليه السلام
- تضرّع كردن آن شخص از داورى داود - عليه السلام
- حكم كردن داود - عليه السلام - بر صاحب گاو كه جملهء مال خود « 2 » [ را به وى ده ]
- در بيان آنكه نفس آدمى به جاى آن خونى « 6 » است و كشندهء گاو عقل است
- جواب گفتن انبيا - عليهم السلام - « 9 » طعن ايشان را
- در بيان وخامت آن مرغ كه ترك حزم كرد از حرص و هوا
- بيان آنكه حق تعالى [ صورت ] ملوك را [ سبب ] مسخّر كردن [ جبّاران ساخته است ]
- مخصوص شدن يعقوب به چشيدن جام حق از روى يوسف عليه السلام
- نوميد شدن انبيا - عليهم السلام « 5 » - از قبول نصيحت / A 67 /
- ديدن خواجه غلام [ خود را ] سپيد « 8 » و ناشناختن [ كه ] اوست « 9 » 156
- جواب گفتن امير المؤمنين به حمزه رضى اللّه عنه « 4 »
- در بيان آنكه هرچه غفلت و غم « 5 » [ و ] كاهلى [ كاهل است ، از تن است ]
- فرق در ميان دانستن « 1 » چيزى به مثال و تقليد [ و ميان دانستن ماهيّت آن چيز ]
- قصّهء وكيل صدر جهان كه متّهم شد و از بخارا [ گريخت ] 162
- عزم كردن عاشق كه رجوع كند به بخارا « 4 » لاابالىوار
- جواب گفتن عاشق لاابالى ناصح عاذل را
- جواب گفتن [ عاشق ] عاذلان را
- تمثيل گريختن مؤمن و بىصبرى او در [ بلا به اضطراب و بىقرارى نخود در جوش ]
- عذر گفتن كدبانو با نخود و حكمت در جوش دادن كدبانو مر نخود را
- باقى قصّهء مهمان مسجد مهمان‌كش 164
- در بيان ملاقات آن عاشق لاابالى با صدر جهان
- به هوش آمدن عاشق از بيهوشى
- دفتر چهارم
- غرض از سميع و بصير و عليم گفتن خداى را
- گفتن آن جهود علىّ - كرّم اللّه وجهه - را « 5 » [ كه اگر اعتماد دارى بر حافظى حق ، از سر اين كوشك خود را درانداز ] 171
- قصّهء مسجد اقصى و خرّوب و عزم كردن داود « 1 » [ بر بناى مسجد ] 172
- شرح « 2 » إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ
- بقيّهء قصّهء بناى مسجد اقصى
- در بيان آنكه حكماى طبيعى گويند كه « 2 » آدمى « 3 » [ عالم صغرى است ] 174
- تفسير اين حديث « 5 » كه « مثل امّتى كمثل سفينة نوح » 178
- بقيهء قصّهء اهل سبا و نصيحت و ارشاد سليمان عليه السلام 179
- آزاد شدن بلقيس از ملك و مال « 2 »
- چاره كردن سليمان در احضار تخت بلقيس
- مثل قانع شدن آدمى [ به دنيا ]
- قصّهء رستن خرّوب در گوشهء مسجد اقصى
- در تفسير حديث مصطفى - صلّى اللّه عليه و سلّم - « إنّ اللّه تعالى خلق الملائكة و ركّب [ فيهم ] العقل » 184
- چالش عقل با نفس چون تنازع مجنون با ناقه 185
- بيان آنكه عارف [ را ] غذا نور حقّ است
- خطاب با مغروران « 2 » دنيا و گرفتاران نفس
- تفسير فَأَوْجَسَ فِي نَفْسِهِ خِيفَةً مُوسى
- زجر مدّعى از دعوى كردن
- مژده دادن ابو يزيد بسطامى [ از زادن ابو الحسن خرقانى ] 187
- نقصان اجراى « 4 » جان و دل صوفى از طعام اللّه
- اعتراض كردن معترضى « 2 » بر رسول عليه السلام [ بر امير كردن آن هذيلى ]
- قصّهء « سبحانى ما أعظم شأنى [ گفتن بايزيد » ] 190
- بيان رسول - عليه السلام - / B 99 / [ سبب تفضيل و اختيار كردن او آن هذيلى را به اميرى ] 192
- بيان آنكه عهد كردن احمق « 5 » وقت « 6 » [ گرفتارى و ندم ، هيچ وفايى ندارد ]
- تفسير « كنت كنزا مخفيّا فأحببت أن أعرف »
- جواب دهرى كه منكر الوهيت است
- خشم كردن پادشاه بر نديم « 1 » 193
- گفتن خليل اللّه مر جبرئيل را [ أ لك حاجة ]
- مطالبه كردن موسى - عليه السلام - [ حضرت را ] 195
- بيان آنكه روح حيوانى و عقل جزئى و « 5 » وهم و خيال مثال دوغند
- مثال در اين معنى
- حكايت آن پادشاه‌زاده [ كه پادشاهى حقيقى به وى روى نمود ] 197
- عروس آوردن پادشاه
- قصّهء فرزندان عزير 198
- در تفسير اين حديث كه « إنّى لأستغفر اللّه فى كلّ يوم سبعين مرّة » 199
- دعا كردن موسى عليه السلام
- اطوار منازل خلقت انسان
- بيان آنكه خلق دوزخ گرسنگانند و نالانند
- نمودن جبرئيل - عليه السلام - [ خود را به مصطفى - صلّى اللّه عليه و سلّم - به صورت خويش ] 200
- دفتر پنجم
- نواختن مصطفى - صلّى اللّه عليه و سلّم - « 1 » [ آن عرب مهمان ] را « 2 » 203
- بيان آنكه روزه و نماز و همهء چيزهاى بيرونى [ گواه است بر نور اندرونى ]
- استعانت خواستن [ آب از حقّ جلّ جلاله بعد از تيره شدن ]
- عرضه كردن مصطفى - عليه السلام - شهادت [ را بر آن مهمان خويش ]
- بيان آنكه نور كه غذا و جان است ، غذاى جسم اوليا مىشود « 2 »
- تمثيل لوح محفوظ و ادراك عقل « 2 » [ هركسى از آن لوح ]
- تمثيل روشهاى « 3 » مختلف
- سبب آنكه فرجى را فرجى نام كردند
- قصّهء آن حكيم كه ديد طاوس را 207
- در بيان آنكه صفا و سادگى [ نفس مطمئنّه از فكرتها مشوّش شود ]
- صفت آن بىخودان [ كه از شرّ خود و هنر خود ايمن شده‌اند ، كى فانىاند ]
- مناجات
- قال النبىّ - عليه السلام - : « ارحموا ثلاثا عزيز قوم ذلّ [ و غنىّ قوم افتقر و عالما يلعب به الجهّال ] » 209
- حكايت سلطان محمّد خوارزمشاه رحمه « 1 » اللّه 210
- بيان آنكه كشتن خليل - عليه السلام - [ خروس را اشارت به قمع و قهر كدام صفت بود ]
- تفسير أَسْفَلَ سافِلِينَ
- در تفسير قول [ مصطفى ] - عليه السلام - : « لا بدّ من قرين [ يدفن معك ] » 212
- در بيان آنكه مرد بدكار چون متمكّن شود [ در بدكارى ، شيطان شود ]
- مناجات
- پرسيدن پادشاه از آن مدّعى نبوّت 213
- مريدى درآمد به خدمت شيخ
- در بيان آنكه عطاى حق سبحانه [ موقوف قابليت نيست ]
- فرستادن عزرائيل عليه السلام [ ملك العزم و الحزم را به برگفتن حفنه‌اى خاك تا شود جسم آدم چالاك ] 214
- فى ما يرجى من رحمة اللّه
- خَلَقَ الْجَانَّ مِنْ مارِجٍ
- حواله كردن پادشاه قبول توبهء نمّامان « 1 » و حجره‌گشايان [ و سزا دادن ايشان به اياز ] 220
- در حكايت صوفى و قاضى
- فرمودن پادشاه اياز را كه اختيار كن از [ عفو و مكافات ]
- تعجيل فرمودن پادشاه اياز را كه زود اين حكم را به فيصل رسان
- در بيان كسى كه سخن گويد كه [ حال او ] مناسب آن سخن نباشد 223
- مثل آوردن اشتر « 2 » در بيان آنكه [ در ] مخبر دولتى كه فرّ و اثر آن چون نبينى [ جاى متّهم داشتن باشد كه او مقلّدست در آن ]
- جواب گفتن آن روباه
- آمدن شيخ بعد چندين سال از بيابان به شهر 226
- رفتن اين شيخ در خانهء اميرى بهر كديه هر روز چهار مرتبه به اشارت غيبى
- دعوت كردن مسلمان مغ [ را ] و جواب گفتن مغ او را 229
- جواب / B 721 / مؤمن سنّى كافر جبرى را در اثبات اختيار بنده
- حكايت آن درويش [ كه ] در هرى [ غلامان آراستهء عميد خراسان را ديد ] 231
- پرسيدن پادشاه قاصد اياز را كه چندين غم و شادى با چارق [ مىگويى ]
- رجوع به حكايت گبر با مسلمان 232
- رجوع به حكايت زاهد با مير 233
- آمدن امير بر در خانه و لگد كوفتن بر در « 4 »
- تفسير « و [ إنّ ] الدار « 5 » الآخرة لهى « 6 » الحيوان لو كانوا يعلمون »
- حكايت عيّاضى - رحمه اللّه - كه هفتاد « 7 » [ غزو كرده بود ] 234
- ايثار كردن صاحب موصل آن كنيزك را [ به خليفه ]
- حكايت آن مجاهد كه از هميان هر روز [ يك درم در خندق انداختى ] 235
- پشيمان شدن آن امير لشكر از خيانت « 7 » كه كرد و سوگند دادن او
- سؤال كردن مردى از دانايى در ميان حق و باطل
- رسيدن گوهر از دست به دست [ به ] اياز و كياست « 6 » اياز 237
- مجرم دانستن اياز خود را در اين شفاعت كردن و عذر جرم خواستن
- دفتر ششم
- سؤال « 1 » سائل از مرغى كه بر سر ربض « 2 » شهرى نشسته باشد ، سر او فاضل‌تر است
- مناجات و پناه جستن به حق از فتنهء اختيار و از فتنهء اسباب اختيار كه سماوات و ارضين از اختيار و از اسباب اختيار شكوهيدند « 1 »
- در بيان اينكه « 8 » غرور تنها آن هندو را نبود ، بلكه هر آدمىزاده را 238
- قصّه‌اى هم در تفسير اين آيه 239
- حكايت آن عاشق كه شب بيامد « 2 » بر اميد وعدهء معشوق 241
- استدعاى امير ترك « 1 » مخمور مطرب را 245
- امتحان كردن مصطفى - صلّى اللّه عليه و سلّم - « 5 » عايشه - رضى اللّه عنها « 6 » - [ را ] كه چه پنهان مىكنى 246
- حكايت آن مطرب كه در بزم امير ترك اين غزل آغاز كرد
- تشبيه مغفّل كه عمر ضايع كند و وقت مرگ [ استغفار كردن گيرد ] 248
- قصّهء احد احد گفتن بلال رضى اللّه عنه 249
- داستان آن درويش كه « 1 » آن گيلانى را دعا كرد 252
- قصّهء آن درويش كه از آن خانه هرچه مىخواست [ مىگفتند نيست ]
- رجوع كردن به قصّهء صوفى
- رجوع كردن به قصّهء قاضى و / A 441 / صوفى « 1 »
- سؤال كردن صوفى « 5 » قاضى را
- جواب گفتن قاضى صوفى را
- تمثيل اين جهان در تسكين فقيران
- حكايت در تقرير آنكه « 1 » [ صبر در ] رنج كار سهل‌تر « 2 » باشد از صبر فراق
- پرسيدن عارف از پير كشيش كه تو بزرگترى از سال به ريش
- جواب گفتن مريد و زجر كردن مر آن طعّانه را 257
- حكمت إِنِّي جاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَلِيفَةً
- معجزهء هود - عليه السلام - در تخليص مؤمنان [ به وقت نزول باد ]
- رجوع كردن به قصّهء قبّه و گنج 258
- داستان آن [ سه ] مسافر مسلمان و ترسا و جهود 259
- رجوع به حكايت موش و چغر آبى
- حكايت شب دزدان « 1 » كه سلطان محمود [ شب در ميان ايشان افتاد ] 261
- رجوع كردن به قصّه طلب كردن آن موش چغز را 262
- باخبر شدن غريب از وفات [ محتسب ] 263
- مثل دوبين « 1 » همچو آن غريب شهر كاش « 2 » 264
- توزيع كردن پايمرد « 4 » در جملهء شهر تبريز
- رجوع به حكايت سلطان و اسب 265
- روان شدن شهزادگان در ممالك پدر 266
- ذكر آن پادشاه كه آن دانشمند را به اكراه در مجلس آورد 268
- حكايت امرؤ القيس 269
- مكرّر كردن برادران پند دادن بزرگين « 1 » را
- مفتون / B 651 / شدن قاضى بر زن جوحى و در صندوق ماندن 270
- رفتن قاضى به خانهء زن جوحى
- آمدن نايب قاضى در ميان بازار و خريدارى كردن صندوق [ را ]
- بازآمدن جوحى به محكمهء قاضى
- تعليقات
- تعليقات دفتر اول
- تعليقات دفتر دويم
- تعليقات دفتر سيوم
- تعليقات دفتر چهارم
- تعليقات دفتر پنجم
- تعليقات دفتر ششم
- نمايه‌ها
- آيات
- احاديث ، روايات و اقتباسات از آيات قرآن
- امثال و اقوال
- اشعار
- نامها
- گروهها
- جايها
- كتابها
- واژه‌نامه « 1 »
- اصطلاح‌نامه
- كتابنامه
- فهرست آثار منتشرهء كتابخانه ، موزه و مركز اسناد مجلس شوراى اسلامى به ترتيب شمارهء رديف انتشار