شرح مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٥٤٦
واژه‌نامه « 1 »
غدير : تالاب ، آبگير
غردلى : بددلى
غرّه : مغرور شدن
غزوجو : جنگجو
غسّال : آنكه مردگان را مىشويد و غسل مىدهد .
غطا : پرده
غفّار : بسيار آمرزنده
غل : بند و زنجير ، منظور حكم قضا و امر تكوينى است ؛ يا كنايه از انانيت و خودخواهى و خودبينى
غمّاز : بسيار غمزه‌كننده ؛ در اينجا پرده‌در و برملاكنندهء راز
غنّ : بخوان
غى : گمراهى
غيّاب : كسى كه هماره غيبت كند
غيب : نهان
غيبستان : عالم غيب ، عالم معنى
غير صايب : نادرست
غيرت‌پزى : حميّت
غيرت : ناخشنودى از مشاركت غير در حقّ خود . در اينجا منظور غيريت خدا از ما سواى خود است .
غيظ : خشم
فاتق : شكافنده و پاره‌كنندهء موانع
فارس : مشتق از « فرس » به معنا اسب ؛ يعنى اسب‌سوار ، سوار
فارغ البال : آسوده‌خاطر
فاروق : جداكنندهء حق از باطل و درست از نادرست
فاقه : ندارى ، نيازمندى
فايض : بهره‌مند
فتح : گشودن
فتحت : گشوده شد
فتراك : ترك‌بند
فتق : گشودن ، بازكردن
فتوح : گشايش ، گشايش دريچهء دل و معرفت
فتى : جوان
فجّار : جمع « فاجر » ، گنه‌پيشه ، گناهكار
فحوا : محتوا ، مضمون ، مفهوم ؛ لازمهء معنا
فخ : دام ، تله
فخر الانام : فخر آدميان ، لقب رسول گرامى اسلام ( ص )
فديش : فداش
فرّ : زيبايى ، برازندگى ، شوكت ، شكوه ، جلال
فرّاش : گسترندهء فرش
فراق : جدايى ؛ در اصطلاح عرفانى به مقامى گفته مىشود كه سالك از وحدت با معشوق ، محجوب باشد .