شرح مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٥٤٠
واژه‌نامه « 1 »
سفيه : ابله ، نابخرد
سفيهان : جمع « سفيه » ، نابخردان ، ابلهان
سقام : بيمارى
سقيم : بيمار ؛ در اينجا : نارسا ، ناتمام
سگ كهف : سگ اصحاب كهف كه با آنها به غار رفته و پس از سالها از خواب بيدار شد .
سگ نفس : اضافهء مشبّه‌به به مشبّه . نفس بهيمى در اصطلاح عارفان به سگ تشبيه شده است . هم از جهت پستى آن برابر روح ، و هم از جهت خوى درندگى و غضب كه نفس راست ، هم از جهت بسنده كردن آن بر طعمه‌هاى دنيوى و ناديده گرفتن غذاهاى روحى . شرح مثنوى شريف ، ج 2 ، ص 107 .
سلسلت : سلسل - به فتح هر دو سين - به‌معناى آب شيرين و خوشگوار ؛ سلسل - به كسر هر دو سين - به‌معناى زنجير ( در اينجا زنجير شوق ، بانگ زنجيروار اذان )
سليمان [ 3731 / 2 ] : كنايه از راهنماى كامل
سما : آسمان
سما : آسمان
سما : آسمان
سمات : جمع « سمة » نشانه‌ها
سماوات : جمع « سماء » آسمانها
سمعه : ريا
سمك : ماهى
سمند : اسب زرد رنگ
سمى : بلند
سنان : سرنيزه
سنان : نيزه
سنّت : راه و روش
سنىّ : بلند ، و الا ، روشن
سواد : سياهى ، سطرهايى كه بر صفحه و لوح نويسند .
سوخته : تكّه چوب ، پنبه يا پارچهء كهنه كه در ميان ديگر چوبها مىنهند تا با سنگ آتش‌زنه آن را روشن كنند .
سودا : ميل
سودايى : اهل دنيا ، خيال‌پرداز
سودايى : سيه‌فام و تيره‌رنگ
سودن : ماليدن
سوم : بها كردن كالا ، تكليف
سها : ستارهء كوچك و كم‌نور در دبّ اكبر
سيّئات : جمع « سيّئه » گناهان
سيبويه : مركّب از « سيب » و « ويه » يعنى بوى سيب ، به‌عنوان لقب براى كسى كه زيباست به كار مىرود . براى نخستين بار به‌عنوان لقب براى نحوى بزرگ ، عمرو بن عثمان بن قنبر ( 148 - 180 ه . ق ) از دانشمندان خطّهء