شرح مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٥٠١

اشعار

كفر كافر را و دين ديندار را

5

كه اى روشن‌گُهَر ، پيرِ خردمند

36

كى وفا صورت دگرگون مىكند ؟ !

98

گر بخارد پشتِ من انگشتِ من

327

گرچه از حلقوم عبد اللّه بوَد

70

گهى بر طارمِ اعلى نشينم

37

ليك درويشى كه تشنهء غير شد

61

ليك يك باشد همه انوارشان

57

ليك يك جان صد بوَد نسبت به جسم

57

ماجراى مرد و زن افتاد نقل

63

ماجراى مرد و زن را مخلصى

63

متّحد جانهاى شيرانِ خداست

57

مرتبهء مرد به مقدار مرد

166

مست ز ابرار و مقرب زد به است

331

مطلق آن آوازها از شَه بوَد

70

معنى هيزم بر آتش حاكم است

287

من چو « لا » گويم ، مراد « الّا » بوَد

33

مىبميرد از كبوتر صد هزار

234

نشيند ، تو اى خواجه ! سبلت مكن

33

نفس واحدْ روح انسانى بوَد

56

نه تنها عشق از ديدار خيزد

315

نيك پابست است بهر نيك و بد

63

هرآن كو غافل از حق يك‌زمان‌ست

43

هركسى كو دور ماند از اصلِ خويش

90

هركه از ديدار برخوردار شد

355

هركه خواند دعا ، طمع دارم

376

هركه را باشد ز يزدان كاروبار

45

هر گياهى ميوه‌ها از نور غيب

374

هست از پسِ پرده گفتگوى من و تو

261

هست در اين دايرهء لاجورد

166

همان‌دم كافرست امّا نهانست

43

همّتى كو تا نخارم پشتِ خويش

327

همچو آن يك نور خورشيدِ سَما

57

همچو شاخ از برگ وز ميوه كهن

373

هين دهان بربند و فتنه لب گشاد

6

يا ببندد دخمه بر اين مُردگان

326

يافت بار آنجا و بيرون شد ز كار

45

يكى پرسيد از آن گم‌كرده‌فرزند

36

اسقنى خمرا و قل لى هر الخمر

227

العالم كلّه خداع و غرور

357

الفقر جوهر و سوى الفقر عرض

357

ألا كلّ شىء ما خلا اللّه باطل

37

ما التصوف قال إتيان الفرح

178

و كلّ نعيم لا محالة زائل

37