شرح مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٤٩٩

اشعار

اشعار

اشعار

آسمان بارِ امانت نتوانست كشيد

39

آن فريبِ غول مىدان ، برتر آ

126

آن مثالِ نفسِ خود مىدان و عقل

63

آنچه پيش تو بيش ازين ره نيست

53

آينهء فهم توست ، اللّه نيست

53

ابروباد و مه و خورشيد و فلك در كارند

205

اجزاى وجودم همگى دوست گرفت

307

از غير خدا چو غسل كردى

5

از همه كارِ جهان بيكار ماند

45

اسرار ازل را نه تو دانى و نه من

261

اسقنى خمرا و قل لى هى الخمر

227

اگر آن غافلى پيوسته بودى

43

اگر پادشَه بر درِ پيرزن

33

اگر در دل تو گل گذرد

306

اگر گشت مهمانِ مور

33

او چو جان است و جهان چون كالبد

42

اى روى دركشيده به بازار آمده

20

اى كه مىگويى خدا بخشد تو را

126

اين « الم » و « حم » حروف

248

اين تكلّفهاىِ من در شعرِ من

132

اين زن و مردى كه نفس است و خِرَد

63

اين همه آغاز ما آخر يكيست

13

باز كرد از حق دو چشم خويشتن

360

بازمىجويد درون مخلصى

63

بازجويد روزگارِ وصلِ خويش

90

بر شمار برگ بستان ضدّ و نِدّ

52

بگفت : احوالِ ما برقِ جهان است

37

به شهرِ خود روم و شهريارِ خود باشم

90

پادشاهى بندهء درويشى است

150

پس حقير و ابله و بىخير شد

61

تا بدانى هركه را يزدان بخواند

45