شرح مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٠.١٦

فهرست مطالب

بيان آنكه كشتن خليل - عليه السلام - [ خروس را اشارت به قمع و قهر كدام صفت بود ] 273

تفسير ( أَسْفَلَ سافِلِينَ إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا ) 274

در تفسير قول [ مصطفى ] - عليه السلام - : « لا بدّ من قرين [ يدفن معك ] » 278

در بيان آنكه مرد بدكار چون متمكّن شود [ در بدكارى ، شيطان شود ] 279

مناجات 281

پرسيدن پادشاه از آن مدّعى نبوّت 281

مريدى درآمد به خدمت شيخ 282

در بيان آنكه عطاى حق سبحانه [ موقوف قابليت نيست ] 284

فرستادن عزرائيل ( ع ) [ ملك العزم و الحزم را به برگفتن حفنه‌اى خاك تا شود جسم آدم چالاك ] 285

فى ما يرجى من رحمة اللّه 285

خَلَقَ الْجَانَّ مِنْ مارِجٍ 287

حواله كردن پادشاه قبول توبهء نمّامان و حجره‌گشايان [ و سزا دادن ايشان به اياز ] 290

در حكايت صوفى و قاضى 291

فرمودن پادشاه اياز را كه اختيار كن از [ عفو و مكافات ] 292

تعجيل فرمودن پادشاه اياز را كه زود اين حكم را به فيصل رسان 292

در بيان كسى كه سخن گويد كه [ حال او ] مناسب آن سخن نباشد 293

مثل آوردن اشتر در بيان آنكه [ در ] مخبر دولتى كه فرّ و اثر آن چون نبينى [ جاى متّهم داشتن باشد كه او مقلّدست در آن ] 295

جواب گفتن آن روباه 296

آمدن شيخ بعد چندين سال از بيابان به شهر 297

رفتن اين شيخ در خانهء اميرى بهر كديه هر روز چهار مرتبه به اشارت غيبى 297

دعوت كردن مسلمان مغ [ را ] و جواب گفتن مغ او را 299

جواب مؤمن سنّى كافر جبرى را در اثبات اختيار بنده 299

حكايت آن درويش [ كه ] در هرى [ غلامان آراستهء عميد خراسان را ديد ] 305

پرسيدن پادشاه قاصد اياز را كه چندين غم و شادى با چارق [ مىگويى ] 305