شرح مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٩٤

تمامى قصّهء زنده شدن استخوانها « 5 » به دعاى عيسى عليه السلام

يعنى : گفت و جواب داد آن شير حضرت عيسى را كه اى عيسى ! اين شكار براى اعتبار ما بود كه صيد و شكار خود را بىرضاى حق هيچ‌كس نتواند تناول نمود كه مرا اگر روزى و قسمت از اين صيد مىبودى ، پس مرا با مردگان حق - سبحانه تعالى - چرا محشور نمودى ؟ !

[ 470 ]

اين سزاى آنكه يابد آبِ صاف * همچو خر در جُو بميزد از گزاف

اين « 1 » بيت

/ B 83 /

نيز مقولهء آن شير است .

يعنى : سزاى همچو منى است كه در گورهاى مردگان افتاده ، بميرد . چرا كه مانند عيسى را دريابد ، عاجزى و التماس حيات ابدى نكند و مانند خر در جوى آب صاف تشنه بميزد و از آن آب بهره نگيرد .

[ 474 ]

هين سگِ اين نفس را زنده مخواه * كو عَدوىِ جانِ توست از ديرگاه 85

[ 475 ]

خاك بر سر استخوانى را كه آن * مانعِ اين سگ بوَد از صيدِ جان

يعنى : خاك بر سر استخوان تمتّع و تنعّم اين دنياست كه به سبب تعشّق نفس « 2 » خويش اين سگ نفس را از صيد و شكار روح و جان بازداشته است و مانع صيد و شكار آن روح و جان شده است كه اگر تو تن را چرب و شيرين مىدهى ، هرگز جوهر جان را فربهى نخواهى ديد كه فربهى تن سبب لاغرى جان است .

[ 481 ]

هركجا نوحه كنند ، آنجا نشين * زانكه تو اولىتَرى « 3 » اندر حنين

[ 482 ]

زانكه ايشان در فراقِ فانىاند * غافل از لعلِ بقاىِ « 4 » كانىاند

يعنى : هركجا بر مردگان نوحه و زارى كنند ، تو آنجا بنشين كه از آن صاحب ماتم تو اولىترى « 5 » در نوحه و حنين . چرا كه ايشان نوحه مىكنند بر فراق و « 6 » دورى آن كسى كه او

( 1 ) . س : و اين . ( 2 ) . ش : - نفس . ( 3 ) . س : اولىترين . ( 4 ) . ش : بقائى . ( 5 ) . س : اولىترين . ( 6 ) . س : - و .