عقل و عشق يا مناظرات خمس ( فارسى ) — الصفحة ١٥٧

ص 103 ، س 9 : و كم ذنب يولّده . . . :

است .

و عشق چيزى از من باقى نگذاشته است ، مگر غم و اندوه و رنجورى و شدّت بيمارى .

شعر از ابن فارض است .

نفس من تمناى حبّ او را نهانى با سرّ من گفت در حالى كه رقيب عقل در ميان نبود و نفسم سرّ مرا به اين راز مخصوص كرده بود .

پس بيمناك شدم از راه يافتن آن سخن به ديگر بخشهاى وجودم و عبارت اشك من راز مرا آشكار گردانيد .

شعر از ابن فارض است .

اگر چشمم آهنگ نگاهى كند ، پلكهايش فروبسته گردد و اگر دستم به سوى انبساط گشوده آيد ، باز داشته شود .

شعر از ابن فارض است .

شعر از سعدى است .

ص 102 ، س 19 : أَمَّنْ يُجِيبُ . . . :

يا آنكه بيچارهء درمانده را پاسخ گويد ؟ ( النّمل 27 / 62 )

ص 102 ، س 19 : أَ تُهْلِكُنا بِما . . . :

آيا ما را به سبب كردار نادانان ما هلاك مىكنى ؟ ( الأعراف 7 / 155 )

آنان چشم خطاكارانند و اولين كسانى نيستند كه گناه مىآورند و توبه مىكنند .

و تو زندگانى آنان هستى كه بر ايشان خشم گرفته‌اى ، دورى از زندگانىشان براى آنها شكنجه‌اى است ( نديدن تو براى شكنجهء آنها كافى است ) .

شعر از متنبى است .

پس هنگام ذكر معشوق ، چشم من بر گوشم غبطه مىخورد ، همچنان‌كه بازماندهء وجودم حسد مىورزد به آنچه معشوق از وجود من فانى كرده است .

شعر از ابن فارض است .

چه بسا گناهى كه ناز و كرشمه آن را زاده است و چه بسا دورى و هجرانى كه زادهء نزديكى است .