عقل و عشق يا مناظرات خمس ( فارسى ) — الصفحة ١٥٦

ص 101 ، س 15 - 17 : اروح بقلب . . . :

نزديك شدن او كارى براى دل بود و چون دور شد كار دل فزود .

شعر از ابن فارض است و مصراع اول آن چنين است :

أتيت بيوتا لم تنل من ظهورها

: به خانه‌هايى آمده‌اى كه از پشت آنها بدانها نمىرسى و در آن خانه‌ها نيز از كوفتن امثال تو مسدود است .

جزء رباعيات منسوب به خيام آمده ( نگاه كنيد به :

طرب‌خانه ، ص 110 ) ، لكن از آن كمال الدين بندار رازى ( متوفى 401 ه . ق ) است و همهء آن بدين قرار :

با بط مىگفت ماهيى در تب‌وتاب * باشد كه به جوى رفته بازآيد آب

بط گفت چو من قديد گشتم تو كباب * دنيا پس مرگ ما چه دريا چه سراب

( طرب‌خانه ، ص 52 ، مقدمه )

اى بادهاى درهء نعمان آيا سحرگهان وزش نسيمى در كار نيست و اى آب وجرة آيا جرعه‌اى به كام من روا نيست ؟

شعر از ابن فارض است .

دعوى محبّت را از خود دور كن و دلت را به سوى غير دلت فراخوان و گمراهىات را به بهترين وجه از خويشتن دور ساز .

شعر از ابن فارض است .

شعر از بوستان سعدى ، ص 112 است .

از غزلهاى امير خسرو دهلوى است و مصراع اول آن چنين است :

روزم به غم گذشت و شبم تا چه‌سان رود .

شعر از سعدى است .

در كليات سعدى چنين ضبط شده است :

هر دم از شاخ زبانم ميوهء تر مىرسد * بوستانها رست از آن تخمم كه در دل كاشتى

با قلبى كه سرگشتهء عشق است ، شب مىكنم و با چشمى كه اشكش به اندوه روان است ، شب را به صبح مىآورم .

بر زمين افتاده از سوز عشق و پهلوهاى مجروح و پلكهاى زخمى ، همواره خونشان جارى