عقل و عشق يا مناظرات خمس ( فارسى ) — الصفحة ١٣٨

ص 68 ، س 16 : حكايت نمك‌فروش و بارگاه محمود در سوانح غزالى چنين آمده است :

شعر از ابن فارض است .

هر عضوى از من - كه هر گوش شنواى خامشى گزيده ، بدان قائم است - سخن او را مىشنود .

شعر از ابن فارض است .

هر جزء لطيفى در من - كه همهء زبانها در هر سخنى بدان گويا شده‌اند - او را مىستايد .

شعر از ابن فارض است .

شعر از ظهير فاريابى است و مصرع دوم چنين ضبط شده :

كجا ز عهدهء تقرير آن شوم آزاد

در هر سحرگاه با هر رقيقه‌اى - كه همهء بينىهاى بويا بدان قائمند - بوى خوش او را مىبويم .

شعر از ابن فارض است .

شعر از سلمان ساوجى است .

هر جزئى از من با دهانى - كه در هر بوسه‌اش همهء بوسه‌ها حاصل است - دهان‌بند او را مىبوسد . شعر از ابن فارض است .

از قصايد كمال الدين اسماعيل است .

شعر از خسرو و شيرين نظامى ، ص 362 است .

آيا آذرخش روشنى از جانب غور پديدار شد يا روپوش از رخسار ليلى به كنارى رفت .

آرى شبى نقاب از چهره برگرفت و به نور رويش روز شد . روزى كه نور همهء زيباييها بدان درخشش يافته است .

شعر از شيخ على نوادهء ابن فارض است ( نگاه كنيد به : رسالهء حاضر ، ص 110 ) .

شعر از مخزن الاسرار نظامى ، ص 166 است .

شعر از مخزن الاسرار نظامى ، ص 166 است .

روزى سلطان محمود نشسته بود به بارگاه ؛ مردى بيامد و طبقى نمك بر دست نهاده ؛ در